| Ε-Ε-Έρχεται! |
 |
 |
| Τρίτη, 06 Ιούλιος 2010 20:44 | |
|
του Νίκου Ράπτη 9 Ιουλίου 2010 Μη-δημοκρατία Όπως και σε εκείνα τα κράτη, έτσι και στη σημερινή Ελλάδα δεν υπάρχει δημοκρατία (που είναι τουλάχιστο εξίσου ο διαχωρισμός των εξουσιών, όσο και ο πολυκομματισμός): * Οι ίδιοι οι βουλευτές (νομοθετική εξουσία) δηλώνουν πως εγκρίνουν ή όχι τα διάφορα νομοθετήματα λειτουργώντας ως «λόχος» και παραδέχονται πως εκφράζουν τα συμφέροντα των χρηματοδοτών τους -και όχι βέβαια των πολιτών-ψηφοφόρων τους[2]! * Οι ίδιοι οι δικαστές (δικαστική εξουσία) δηλώνουν πως η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης καταπατάται συστηματικά, όχι μόνο «από έξω» από το δικαστικό σύστημα αλλά και «από μέσα» και ως εκ τούτου δικάζουν εξυπηρετώντας «"μιλήματα" και "πιασίματα"» -και όχι βέβαια το δίκαιο των πολιτών! * Οι ίδιοι οι υπουργοί (εκτελεστική εξουσία) παραδέχονται πως μπορούν ή θέλουν να εφαρμόζουν/εκτελούν τους νόμους μόνο στο βαθμό που αφορούν κοινωνικά/πολιτικά αδύναμους -και όχι βέβαια αν πλήττουν δυνάμεις που μπορούν να τους προκαλέσουν «πολιτικό κόστος»! * Οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι παραδέχονται πως γράφουν και μιλάνε καθ'υπόδειξιν των εργοδοτών-επιχειρηματιών τους -και όχι βέβαια για να ελέγχουν την εξουσία! Νομενκλατούρα Όπως και σε εκείνα τα κράτη, έτσι κι εδώ το «Κόμμα» εκφράζει κοινωνικά προνομιούχους (τη «νομενκλατούρα» της διαφθοράς του δημοσίου και τη «μαφιοκρατία» της «μαύρης» οικονομίας και της φοροκλοπής). Για να το πούμε «μαρξιστικά»: εκφράζει όλους όσων το εισόδημά τους προέρχεται κυρίως από τη διαφθορά και τη παραοικονομία[3]. Έλεγχος της ενημέρωσης Όπως και σε εκείνα τα κράτη, έτσι κι εδώ το Κόμμα ελέγχει την ενημέρωση: η δική μας «Πράβδα» είναι πολυκέφαλη, και λέγεται «κανάλια», μέσα δηλαδή που λειτουργούν ως δελτία τύπου καθεστωτικών οικονομικών συμφερόντων και εκφράζουν το σημείο στο οποίο ισορροπεί κάθε φορά η συμφωνία αυτών τα συμφερόντων με το πολιτικό σύστημα. Χρεοκοπία Όπως και σε εκείνα τα κράτη, έτσι κι εδώ το καθεστώς οδηγεί το σύνολο της κοινωνίας και το έθνος σε ηθική, πολιτική και οικονομική χρεοκοπία. Παράγει κοινωνική-εθνική απάθεια και απείθεια. Και στα τελευταία του, όταν πια ο κόμπος φτάνει στο χτένι, παράγει οργή -κι εντέλει ανατροπή. Ανατροπή Αυτή η ανατροπή μπορεί να υποβοηθηθεί από κινήσεις «περεστρόικας» του καθεστώτος ή όχι· μπορεί να γίνει «βελούδινα» σαν την Τσεχοσλοβακία, με κατακλυσμιαία ανατροπή στους εκλογικούς συσχετισμούς, σαν την Πολωνία, με βίαιο ξέσπασμα, σαν τη Ρουμανία, με διαδοχικά (παλατιανά και όχι) πραξικοπήματα και αντιπραξικοπήματα, σαν τη Ρωσία. Όπως κι αν γίνει όμως, ισχύουν δύο πράγματα: (α) η ανατροπή είναι καλό να γίνει (β) η ανατροπή δεν πρόκειται να γίνει «ορθογραφημένα», «θεσμικά». Αν μη τι άλλο, διότι η θεσμική λειτουργία αυτού του συστήματος είναι να υπηρετεί το «Κόμμα» και τη νομενκλατούρα του, όχι το έθνος και την κοινωνία. Όπως παντού και πάντα σε ανάλογες περιπτώσεις στην ιστορία, έτσι και στην Ελλάδα των επόμενων χρόνων, το σύστημα που ασέλγησε επί του έθνους επί πολλές δεκαετίες θα είναι το τελευταίο θύμα των μεθόδων που εμπνεύστηκε και εφάρμοσε με σκοπό να διαιωνίζεται στην εξουσία[4]. Οπότε θα συμβεί «κάτι» που θα αλλάξει δραματικά τις πολιτικές και κοινωνικές ισορροπίες, «τραβώντας το χαλί κάτω από τα πόδια» του συστήματος. Όταν συμβεί αυτό το «κάτι», η θεσμική και πολιτική «ύλη» θα ρευστοποιηθεί για λίγες εβδομάδες, μέρες, ίσως και ώρες: θα γίνει σαν κερί, που θα το «καλουπώσει» «όποιος προλάβει», όποιος βρεθεί την κατάλληλη στιγμή στην σωστή θέση. Σε αυτές τις ώρες, μέρες, εβδομάδες, το τι λες είναι σημαντικό, σημαντικότερο όμως είναι το πού βρίσκεσαι. Τις εξελίξεις το 1974 (την τελευταία φορά που είχαμε «ρευστοποίηση») τις διαμόρφωσε ο Ευάγγελος Αβέρωφ, που ήξερε πού να βρίσκεται και πότε να παρέμβει, και όχι οι διάφοροι ριζοσπάστες που έλεγαν τζάμπα τερατολογίες στο Τορόντο ξέρω εγώ ή στο... Ανατολικό Βερολίνο! Και το 1967 (άλλη «ρευστοποίηση») τις εξελίξεις τις διαμόρφωσαν οι «συνταγματάρχες» που πήραν τα τανκς και κατέβηκαν στο δρόμο, όχι οι «στρατηγοί» που συνωμοτούσαν μεταξύ τυρού και αχλαδίου με τον άνακτα! Όποιος λοιπόν θέλει να διαμορφώσει τη «νέα μεταπολίτευση»[5], θα πρέπει να βρεθεί εκεί που θα συμβεί αυτό το «κάτι», και να έχει πρόσωπο να μιλήσει με τους υπόλοιπους που το διαμορφώνουν. Θα πρέπει επίσης να έχει τι να πει, να προτείνει έναν «οδικό χάρτη» για τις αλλαγές. Αυτός ο οδικός χάρτης νομίζω πως έχει διαμορφωθεί ήδη. Μένει ακόμα να διατυπωθεί, κι εδώ δεν είναι ούτε η ώρα, ούτε η θέση για κάτι τέτοιο. Αναφέρω απλά τα τέσσερα σημεία που εκτιμώ ως τα σημαντικότερα (α) για να υπάρξει αλλαγή, (β) για να μπορέσει αυτή η αλλαγή να αποβεί θετική για το έθνος και την κοινωνία: (i) «Αποχουντοποίηση». Κάθε αλλαγή μεταπολιτευτικού τύπου θεμελιώνεται σε συμβολικές ή φυσικές εξοντώσεις ανθρώπων. Εδώ οι εξοντώσεις αυτές πρέπει να πάρουν τη μορφή οικονομικής εξόντωσης, με αποκατάσταση της κυριαρχίας της κοινωνίας επί μέρους τουλάχιστο των αγαθών που υπεξαιρούνται επί χρόνια από τη μαφιοκρατία, τη νομενκλατούρα και το καθεστώς πολιτικό σύστημα. Οπότε το ζήτημα δεν είναι «να μπει φυλακή» κανείς. Είναι να δημευθούν όμως πλήθος περιουσιών, σε πολλαπλάσιο ποσοστό από τα αποδεδειγμένα κλεμμένα[6], και να κινηθεί ένας μηχανισμός αμοιβής όσων καταγγέλλουν φαινόμενα πραγματικής υπεξαίρεσης. Και φυσικά να εξοντωθούν πολιτικά οι ένοχοι, με ισόβια στέρηση των πολιτικών τους δικαιωμάτων.
* εκλογές για συντακτική συνέλευση. Έτσι θα σαρωθεί το σημερινό πολιτικό προσωπικό και θα αναδειχθούν από το σημερινό κοινωνικό χώρο «της απάθειας και της απείθειας» οι νέοι εθνικοί αντιπρόσωποι. (iii) Επαναβεβαίωση ευρωπαϊκού προσανατολισμού. Αποτελεί όρο εθνικής επιβίωσης να παραμείνει η Ελλάδα στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) και το ευρώ και να τηρήσει το μνημόνιο, επαναδιαπραγματευόμενη φυσικά διαρκώς τους όρους του, στο βαθμό που αυτό γίνεται. Δεν πρέπει να αφεθεί σε καμία περίπτωση το «κάτι» να μετεξελιχθεί σε αντιευρωπαϊκή-εθνικιστική-απομονωτιστική σύσπαση, ούτε να περάσει η γραμμή του καθεστώτος πως δήθεν το «μνημόνιο» αποτελεί ταφόπλακα για την πολιτική-κοινωνική συζήτηση στην Ελλάδα! Ταυτόχρονα, θα χρειαστεί κάπως να καθησυχαστούν οι ποικιλώνυμοι εταίροι μας, που βέβαια θα «φρικάρουν» από όσα θα συμβούν... Ας τους πείσει κάποιος πως το 10ο μέλος της ΕΕ είναι στην πραγματικότητα το... 27ο, που μόλις τώρα τροχοδρομείται σε δημοκρατία δυτικού τύπου και γίνεται «κανονική» χώρα. Όπως τους «κοροϊδέψαμε» όσον αφορά τα οικονομικά μας στοιχεία, έτσι τους «εξαπατούσαμε» επί δεκαετίες κι όσον αφορά την πολιτική μας κατάσταση!
http://www.ppol.gr/cm/index.php?Datain=6178&LID=1 ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Στα πλαίσια του πολιτικού διαλόγου, τον οποίο ανοίξαμε με το άρθρο του Δημήτρη Ζιαμπάρα «Ευρασιατικός Άνεμος», αναδημοσιεύουμε σήμερα, από την ιστοσελίδα www.ppol.gr, το τελευταίο άρθρο του κ. Νίκου Ράπτη, το οποίο με πολύ γλαφυρό τρόπο παρουσιάζει τα «βαθύτερα» χαρακτηριστικά του πολιτικού & πολιτειακού συστήματος της Μεταπολιτεύσεως, αναλύει το έλλειμα δημοκρατίας και παρουσιάζει τα ενδεχόμενα και τους τρόπους μιάς νέας γνήσιας μεταπολιτεύσεως!
Ιπ. Χατζηαγγελίδης,
|
