Του Κωνσταντίνου Χ. Ζιάβρα

Η καλπάζουσα χρηματοπιστωτική και οικονομική κρίση έχει προκαλέσει ‘πονοκέφαλο’ στις κεντρικές τράπεζες όλου του κόσμου, καθώς τις φέρνει αντιμέτωπες με δυσεπίλυτα προβλήματα.

Μέχρι πρόσφατα η FED δήλωνε πως δεν επρόκειτο να προχωρήσει σε αγορά ομολόγων του αμερικανικού δημοσίου ως μέτρου που θα διοχέτευε ρευστότητα στην αγορά και θα χρηματοδοτούσε τα δημόσια ελλείμματα. Όμως, η αντίστοιχη επιτυχία του μέτρου στη Μεγάλη Βρετανία, κατόπιν της υιοθέτησή του από την Τράπεζας της Αγγλίας, έχει αναγκάσει την κεντρική τράπεζα των Η.Π.Α. να επανεξετάσει τη θέση της στο συγκεκριμένο ζήτημα.

Όμως, και η κεντρική τράπεζα της Ιαπωνίας έχοντας μάθει από τα λάθη της κατά τη διάρκεια της ‘χαμένης δεκαετίας’ του 1990, υιοθετεί μια πιο χαλαρή νομισματική πολιτική και ανακοίνωσε την αύξηση της αγορά ομολόγων του Ιαπωνικού δημοσίου ως μέτρου αντιμετώπισης της κρίσης.

Η ΕΚΤ, παρότι δεν έχει την αρμοδιότητα να αγοράζει ομόλογα από επιχειρήσεις ή από κυβερνήσεις, αποκάλυψε δια στόματος του κ. Παπαδήμου πως ίσως «η Κεντρική Τράπεζα αγοράσει ομόλογα του ιδιωτικού τομέα από τη δευτερογενή αγορά για να ενισχύσει τη ρευστότητά της και να μειώσει το κόστος χρηματοδότησης» των εταιρειών.

Ο συγκεκριμένος τρόπος ενίσχυσης της νομισματικής κυκλοφορίας - που στην ουσία αποτελεί το σύγχρονο ανάλογο του τυπώματος χρήματος- σε συνδυασμό με την ανησυχία του ΔΝΤ το οποίο ανακοίνωσε στα μέσα Μαρτίου ότι υπάρχει πραγματικός κίνδυνος αποπληθωρισμού στις ΗΠΑ και την Ιαπωνία και μικρότερος στην Ευρώπη, επαναφέρει στη μνήμη μας την ανάλυση του διαπρεπή Αμερικανού νεοκλασσικού οικονομολόγου Irving Fisher (1847- 1947) για τη σχέση ‘χρέους- αποπληθωρισμού’ κατά την κρίση του 1929.

Ο Fisher σε άρθρο του που δημοσίευσε το 1933 με τίτλο ‘The Dept-Deflation theory of Great Depression’ εξήγησε τον οικονομικό μηχανισμό ο οποίος μπορούσε να οδηγήσει σε μια μεγάλη ύφεση, όπως αυτή που βίωσαν οι Η.Π.Α. μεταξύ του 1929 και του 1933. Δυστυχώς, όμως, λόγω της αποτυχίας μιας εταιρείας που είχε δημιουργήσει ο ίδιος και των ατυχών εκτιμήσεων του για την χρηματιστηριακή κρίση του 1929, ο Fisher έχασε σημαντικό μέρος της ακαδημαϊκής του φήμης, γεγονός που έκανε να περάσει, σχεδόν, απαρατήρητη η ανωτέρω ανάλυση. Η θεωρία του ‘χρέους- αποπληθωρισμού’ επανήλθε στη δημοσιότητα τη δεκαετία του 1980. Η ανωτέρω θεωρία υποστήριζε πως το κύριο πρόβλημα της αμερικανικής οικονομίας, κατά την περίοδο της μεγάλης ύφεσης, ήταν ο αποπληθωρισμός, καθότι οδηγούσε σε αύξηση του χρέους το οποίο αποτιμάτο σε δολάρια.

Ο Fisher υποστήριξε πως εφόσον, το χρέος αποτιμάται σε χρήμα, μια αύξηση της πραγματικής αξίας του χρήματος που προέρχεται από την πτώση των τιμών, αυξάνει το πραγματικό χρέος των νοικοκυριών, των επιχειρήσεων και του κράτους. Οι οφειλέτες για να ανταπεξέρθουν στο αυξημένο πραγματικό χρέος τους οδηγούνται σε πώληση των περιουσιακών τους στοιχείων. Το γεγονός, όμως αυτό, με τη σειρά του, δημιουργεί υπερπροσφορά στην αγορά και άρα μείωση της τιμής των περιουσιακών στοιχείων. Παράλληλα, οι επιχειρήσεις περικόπτουν τις δαπάνες τους, κάτι που οδηγεί σε μείωση του εισοδήματος των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων.

Έτσι, το εισόδημα των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών στο σύνολο της οικονομίας μειώνεται.

Με τα εισοδήματα να μειώνονται, η συνολική ζήτηση στην οικονομία συρρικνώνεται, προκαλώντας την πτώση της οικονομικής δραστηριότητας και των κερδών. Η μειούμενη ζήτηση συμπιέζει περισσότερο τις τιμές, προκαλώντας ξανά την αύξηση του πραγματικού χρέους. Έτσι, η οικονομία εισέρχεται σε ένα φαύλο κύκλο μειούμενων τιμών και αυξανόμενου χρέους. Άρα, η προσπάθεια να μειωθούν τα κόστη για να μειωθεί το χρέος οδηγεί σε χρέος μεγαλύτερης αξίας.

Η πρόταση του διαπρεπή Αμερικανού οικονομολόγου επικεντρώθηκε στην εξής άποψη: Μια αύξηση της νομισματικής κυκλοφορίας θα επέφερε αύξηση του πληθωρισμού, γεγονός που θα αντιμετώπιζε το φαύλο κύκλο των μειούμενων τιμών και του αυξανόμενου χρέους. Η άνοδος των τιμών θα μείωνε το πραγματικό χρέος και θα ανέστρεφε τον κύκλο χρέους- αποπληθωρισμού παρέχοντας ανακούφιση στην οικονομία.

Παρότι δεν έχουμε εισέλθει σε μια περίοδο αποπληθωρισμού, υπό την έννοια μιας παρατεταμένης περιόδου αρνητικού πληθωρισμού που μπορεί να πλήξει την οικονομία μακροπρόθεσμα, το μέτρο της ενίσχυσης της ρευστότητας, μέσω της αγοράς κρατικών ομολόγων, που έλαβε η Τράπεζας της Αγγλίας, το οποίο τείνει να υιοθετηθεί και από άλλες κεντρικές τράπεζες, μας θυμίζει πως η θεωρία του Irving Fisher για τη σχέση ‘χρέους - αποπληθωρισμού’ μας παρέχει ακόμη χρήσιμα συμπεράσματα για την αποφυγή μιας παρατεταμένης ύφεσης.

(*) Ο κ. Ζιάβρας είναι ο Συντονιστής της ομάδας Οικονομικής πολιτικής των ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΏΝ, έχει σπουδάσει Οικονομικά και έχει κάνει μεταπτυχιακά στις Διεθνείς και Ευρωπαϊκές σπουδές, καθώς και στην Διοίκηση Επιχειρήσεων (M.B.A). Σήμερα εργάζεται ως Οικονομικός Διευθυντής.

Οι προτάσεις των Δημοκρατικών για την έξοδο από την Οικονομική Κρίση

H οικονομική φιλοσοφία του κόμματος των Δημοκρατικών βασίζεται στην έννοια της ελεύθερης αγοράς ευρωπαϊκού τύπου, δηλαδή ενός οικονομικού συστήματος που θα διέπεται από κανόνες και θα συμπεριλαμβάνει ισχυρό και αποδοτικό κράτος πρόνοιας. Στις σημερινές συνθήκες δημοσιονομικής κρίσης και ύφεσης, το κράτος χρειάζεται δημοσιονομικά εργαλεία προκειμένου να τονώνει την οικονομία και την οικονομική ζωή. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι η προσπάθεια υπέρβασης της κρίσιμης οικονομικής κατάστασης στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα απαιτεί πολιτικά πρόσωπα με αξιοπιστία, ανιδιοτέλεια και θάρρος.

Οι προτάσεις των Δημοκρατικών αναλυτικά είναι οι ακόλουθες:

ΑΝΕΡΓΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΘΕΣΕΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΣ Α. ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ & ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ. ΔΙΑΡΘΡΩΤΙΚΗ ΑΝΕΡΓΙΑ Tο πρόβλημα της ανεργίας ιεραρχείται ως ένα από τα κυρίαρχα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας από την κοινή γνώμη σε πλειάδα δημοσκοπήσεων. Αποτελεί επίμονο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας, το οποίο οι διαδοχικές κυβερνήσεις της τελευταίας τριακονταετίας απέτυχαν να επιλύσουν. Συνήθη θύματα αυτής της κοινωνικής αδικίας συνεχίζουν να παραμένουν οι γυναίκες και οι νέοι. Η ανεργία στην Ελλάδα οφείλεται σε διαρθρωτικά προβλήματα της οικονομίας και όχι σε συγκυριακούς λόγους, που έχουν να κάνουν με τον οικονομικό κύκλο. Tα υψηλά ποσοστά ανεργίας στην ελληνική αγορά εργασίας, μπορούν να αποδοθούν, κυρίως, στους εξής παράγοντες: α) Στο στρεβλό αναπτυξιακό μοντέλο της ελληνικής οικονομίας, το οποίο παρά τους υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης μέχρι πρόσφατα, ούτε καν τα υφιστάμενα επίπεδα απασχόλησης δεν μπορεί να συντηρήσει, πόσο μάλλον να συμβάλει και στην απορρόφηση ανέργων. Χαρακτηριστικά αυτού του αναπτυξιακού μοντέλου είναι η έμφαση στις κατασκευές (των οποίων η δυναμική πλέον μειώνεται), η συρρίκνωση του αγροτικού τομέα, η αποβιομηχάνιση, η μείωση της αυτοαποσχόλησης και ο διογκωμένος δημόσιος τομέας. β) Στο ότι η προσφορά ατόμων με υψηλές δεξιότητες (πτυχιούχων) δεν ανταποκρίνεται σε αντίστοιχη ζήτηση. Αυτό οφείλεται, πρώτον, στην αδυναμία του εκπαιδευτικού συστήματος να προσαρμοστεί στις ανάγκες της αγοράς εργασίας και, δεύτερον, στην (θετική βεβαίως) εμμονή των Ελλήνων για την απόκτηση ανώτατης εκπαίδευσης με στόχο την επαγγελματική αποκατάσταση. Πολλές ανεξάρτητες έρευνες διαπιστώνουν την αναντιστοιχία των γνώσεων των αποφοίτων των Α.Ε.Ι./Τ.Ε.Ι. σε σχέση με τις ανάγκες των επιχειρήσεων, αλλά και την έλλειψη αναγκαίων ειδικοτήτων έναντι της υπερεπάρκειας άλλων. Εξ αιτίας του γεγονότος ότι βασική λειτουργία του εκπαιδευτικού συστήματος παραμένει το να προετοιμάζει υπαλλήλους για τον δημόσιο τομέα, παρατηρούμε να συνεχίζεται η αθρόα συμμετοχή σε διαγωνισμούς προσλήψεων στο δημόσιο και τις εταιρείες του, ενώ σε –πολλές- συγκεκριμένες ειδικότητες παρουσιάζεται έλλειψη προσφοράς εργασίας, όπως διαπιστώνει ο Ο.Α.Ε.Δ.(π.χ. τεχνικά επαγγέλματα). Μέχρι σήμερα, δεν υπήρξε καμία σοβαρή αντιμετώπιση αυτού του κατά βάσιν διαρθρωτικού προβλήματος της ελληνικής αγοράς εργασίας. γ) Στην χαμηλή αποδοτικότητα των ενεργητικών πολιτικών απασχόλησης. Δυστυχώς, ένα πολύ μικρό ποσοστό από τον συνολικό αριθμό των ανέργων βρίσκει εργασία χρησιμοποιώντας τις υπηρεσίες του ΟΑΕΔ. Στην ουσία, ο ΟΑΕΔ χρησιμοποιείται περισσότερο ως πάροχος του επιδόματος και λιγότερο ως μηχανισμός εξεύρεσης εργασίας. Επιπρόσθετα, οι δαπάνες της χώρας μας σε ενεργητικές πολιτικές απασχόλησης είναι αρκετά χαμηλότερες συγκριτικά με τις υπόλοιπες χώρες του ΟΟΣΑ. ΑΝΕΡΓΙΑ ΠΡΟΚΑΛΟΥΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ. Πέραν αυτών, η ελληνική οικονομία πλήττεται από τις συνέπειες της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης, η οποία αναδεικνύει και επιδεινώνει τα διαρθρωτικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας. Στην τρέχουσα δυσμενή οικονομική συγκυρία, το άμεσο πρόβλημα είναι η διατήρηση και ενίσχυση του επιπέδου απασχολήσεως, ώστε σε βραχυχρόνιο διάστημα να αποφευχθεί η υψηλή ανεργία, η συνεπαγόμενη φτώχεια και –τελικώς- η διάρρηξη του κοινωνικού ιστού. Β. ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΑΜΕΣΩΝ ΜΕΤΡΩΝ 1. ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΗ ΤΩΝ ΑΝΕΡΓΩΝ - Επιμήκυνση της περιόδου χορήγησης του επιδόματος ανεργίας ώστε να μην παρουσιασθούν φαινόμενα φτώχειας & ανέχειας, δηλαδή αδυναμία κάλυψης καθημερινών διατροφικών & στεγαστικών αναγκών. - Συντονισμός των μεγάλων φορέων κοινωνικού/φιλανθρωπικού έργου (π.χ. υπηρεσίες Αρχιεπισκοπής & Ιερών Μητροπόλεων, Δημοτικές Υπηρεσίες, Κοινωνικοί Λειτουργοί κλπ.). - Λήψη δέσμης αμέσων μέτρων για περιοχές υψηλής ανεργίας. Προώθηση και ενθάρρυνση τοπικών συμφώνων εργασίας, 3ετούς διάρκειας. 2. ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΚΑΙ ΑΥΞΗΣΗ ΤΩΝ ΘΕΣΕΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΣ. - Πρόσληψη ανέργων από επιχειρήσεις, με κρατική επιδότηση των ασφαλιστικών εισφορών έως του ισόποσου του επιδόματος ανεργίας. Η επιδότηση θα αφορά νέες θέσεις εργασίας και όχι συγκεκριμένους εργαζομένους, ενώ θα ισχύει και για νεοϊδρυόμενες επιχειρήσεις. Η καταβολή των επιδοτήσεων θα γίνεται απ’ ευθείας από το κράτος προς το Ι.Κ.Α. και τα λοιπά ταμεία προς αποφυγή της γραφειοκρατίας. Το πρόγραμμα θα είναι άμεσο, ευέλικτο και αντιγραφειοκρατικό, αλλά θα προβλέπει αυστηρούς κανόνες ευθύνης εργοδοτών και εργαζομένων, με σκοπό την αποφυγή της απάτης και της διασπαθίσεως του δημοσίου χρήματος. Η διάρκεια του προγράμματος θα είναι 3ετής. 3. ΜΕΤΡΑ ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟΥ ΑΠΟΔΟΣΗΣ - ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΑ ΜΕΤΡΑ. - Η δραστική μείωση της ανεργίας μπορεί να επιτευχθεί μέσω της αειφόρου οικονομικής ανάπτυξης. Ο βασικός μοχλός της αειφόρου ανάπτυξης είναι ασφαλώς η ιδιωτική επιχειρηματικότητα, την οποία το κράτος οφείλει να ενισχύει νομοθετικά, διοικητικά και φορολογικά, με κριτήριο την τεκμηριωμένη βιωσιμότητα των επιχειρηματικών σχεδίων και την επιλογή τομέων με συγκριτικό πλεονέκτημα για την χώρα μας. Στα πλαίσια της φιλοσοφίας αυτής, παραθέτουμε κατωτέρω μερικά -ενδεικτικά και μόνον- μέτρα που θα ενισχύσουν την οικονομική ανάπτυξη και θα δημιουργήσουν, σε εύλογο χρονικό διάστημα, νέες θέσεις εργασίας. - Άμεση δημιουργία ζωνών ελεύθερου εμπορίου και επενδύσεων, με την παροχή ισχυρών φορολογικών κινήτρων. Το μέτρο θα εφαρμοσθεί κατά προτεραιότητα στις περιοχές με τη μεγαλύτερη ανεργία. Θα πριμοδοτούνται και θα υποστηρίζονται επενδύσεις που θα απασχολούν στελέχη και προσωπικό από τις τοπικές κοινωνίες, καθώς και νέους ανέργους πτυχιούχους. Επίσης, θα υποστηριχθούν πρωτοβουλίες συνεταιριστικού και πολυμετοχικού χαρακτήρα, με συμμετοχή των τοπικών κοινωνιών. - Εκσυγχρονισμός και αναδιάρθρωση του Ο.Α.Ε.Δ. σύμφωνα με τα ευρωπαϊκά πρότυπα, ώστε να ανταπεξέλθει με ταχύτητα και επιτυχία στις νέες μεταβαλλόμενες συνθήκες της αγοράς εργασίας. - Επιτάχυνση των διαδικασιών υπαγωγής νέων επιχειρήσεων στις ενισχύσεις του αναπτυξιακού νόμου, με ελαχιστοποίηση των γραφειοκρατικών διαδικασιών. - Άμεση ενίσχυση δημιουργίας νέων Εταιρειών Κεφαλαίων Επιχειρηματικών Συμμετοχών (Ε.Κ.Ε.Σ.), με συμμετοχή επενδυτικών κεφαλαίων του ιδιωτικού τομέα. Οι Ε.Κ.Ε.Σ. αυτές θα χρηματοδοτήσουν την ίδρυση ή την περαιτέρω ανάπτυξη επιχειρήσεων από κοινού με ιδιώτες επιχειρηματίες. Θα γίνει προσπάθεια άντλησης πόρων από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Επενδύσεων, ενώ οι Ε.Κ.Ε.Σ. θα πρέπει να έχουν και τομεακό ή γεωγραφικό χαρακτήρα, ώστε να υπάρξει η μεγαλύτερη δυνατή διάχυση της ανάπτυξης. - Άμεση χρηματοδότηση από την Αγροτική Τράπεζα των εγκεκριμένων επενδυτικών σχεδίων ομάδων παραγωγών, τα οποία εκκρεμούν. Σκοπός του μέτρου είναι η ενίσχυση της αγροτικής παραγωγής, της διατήρησης και της δημιουργίας νέων θέσεων στον αγροτικό τομέα. - Σε συνεργασία με τους παραγωγικούς φορείς, άμεση αξιοποίηση της υποδομής και του δυναμικού των Τ.Ε.Ι. στην κατεύθυνση της ταχύρρυθμης εκπαίδευσης, για την δημιουργία στελεχών που θα αξιοποιηθούν στην τοπική οικονομία. - Ιδίως για την ενίσχυση της εργασίας στον κατασκευαστικό κλάδο, ο οποίος κατ’ εξοχήν πλήττεται από την κρίση, θα καταβληθεί προσπάθεια, εκτός της επιτάχυνσης των δημοσίων έργων, να μπει σε εφαρμογή -με έκτακτες διαδικασίες- ένα ευρύ πρόγραμμα αστικών αναπλάσεων σε όλες τις μεγάλες πόλεις, με στόχους την αύξηση των διαθέσιμων θέσεων στάθμευσης, την δημιουργία χώρων αθλοπαιδιών στις γειτονιές κλπ. 4. ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΑΚΡΟΠΡΟΘΕΣΜΩΝ ΜΕΤΡΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΔΙΑΡΘΡΩΤΙΚΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ. - Αλλαγή του ορισμού των ανέργων και της μεθοδολογίας καταμέτρησής τους, ώστε να είναι σαφές το πραγματικό μέγεθος του προβλήματος και τα ποιοτικά του χαρακτηριστικά. - Αλλαγή της κυρίαρχης νοοτροπίας των νέων στην Ελλάδα για διορισμό στο δημόσιο με την προβολή ενός δημιουργικού και παραγωγικού τρόπου σκέψης, της επιχειρηματικότητας, της ανταγωνιστικότητας και της εξωστρέφειας και την δημιουργία σημαντικών αντικινήτρων για τον διορισμό στο δημόσιο. Οι προσλήψεις στο δημόσιο δεν μπορούν πλέον να λειτουργούν ως ανάχωμα κατά της ανεργίας. - Εξατομικευμένη στήριξη του ανέργου, που θα του δίνει τη δυνατότητα να επιλέξει το μέτρο στήριξης που θα ταιριάζει περισσότερο στην περίπτωση του. Τέτοια μέτρα στήριξης μπορούν να είναι η κατάρτιση και η επανακατάρτιση, οι επιδοτήσεις επιχειρηματικών πρωτοβουλιών ανέργων και τα εξειδικευμένα κίνητρα για πρόσληψή τους από επιχειρήσεις. - Σύνδεση της ανώτατης παιδείας με τις παραγωγικές ανάγκες του τόπου. Μετατροπή των Τ.Ε.Ι. σε σχολές παραγωγής ειδικοτήτων που έχουν σχέση με την οικονομία του τόπου εγκατάστασής τους.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΑΓΡΟΤΙΚΟΥ ΤΟΜΕΑ

Η αγροτική ανάπτυξη κατέχει κεντρική θέση στο πρόγραμμά μας. Αποτελεί έναν πολύμορφο και εξαιρετικά σημαντικό μοχλό οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης. Σχετίζεται με κρίσιμα πεδία , όπως η διατροφή, το περιβάλλον, η ενέργεια, η αστυφιλία, η ανεργία, η αειφόρος ανάπτυξη. Η ανάπτυξη ή εγκατάλειψη της Περιφέρειας, εξαρτάται, κατά κύριο λόγο, από την ανάπτυξη ή εγκατάλειψη της αγροτικού τομέα. Η συρρίκνωση του αγροτικού τομέα, της συμβολής του στο ΑΕΠ καθώς και του αγροτικού εισοδήματος, η μείωση των αγροτών, οι καθυστερημένες πρακτικές καλλιέργειας, η διευρυνόμενη εξάρτηση του αγροτικού κόσμου από τις κοινοτικές επιδοτήσεις έχουν οδηγήσει σε μία σύνθετη,συνολική κρίση της Ελληνικής περιφέρειας και της αγροτικής κοινωνίας. Ταυτόχρονα, οι διάφορες κυβερνήσεις της τελευταίας εικοσαετίας έχουν αποτύχει να αντιμετωπίσουν βασικά προβλήματα της αγροτικής παραγωγής, όπως: · η παραγωγή προϊόντων χωρίς ζήτηση στις διεθνείς αγορές, · οι απαρχαιωμένες, εχθρικές προς το περιβάλλον μέθοδοι καλλιέργειας,που υπονομεύουν την παραγωγικότητα των εδαφών, · το υψηλό κόστος παραγωγής, · η απουσία μικρών κατά τόπους εγγειοβελτιωτικών έργων,που θα εξασφαλίσουν όμβρια ύδατα σε πιθανή λειψυδρία, · η απουσία αποτελεσματικού μηχανισμού διαφήμισης και προώθησης των ελληνικών αγροτικών προϊόντων στο εξωτερικό και στο εσωτερικό, · στην έλλειψη (ικανής να οδηγήσει σε πραγματική ανάπτυξη) αγροτικής παιδείας. Αντ’αυτού, οι διάφορες κυβερνήσεις ενέπλεξαν τον αγροτικό συνδικαλισμό στα πελατειακά τους δεσμά, παρέχοντας χρήματα κοινοτικής προέλευσης αντί να λάβουν μέτρα συγκρότησης μίας διεθνώς ανταγωνιστικής αγροτικής παραγωγικής βάσης. Σήμερα που η επαιτεία από το εξωτερικό εξαντλείται λόγω οικονομικής κρίσης, ο αγροτικός κόσμος της Ελλάδας βρίσκεται αντιμέτωπος με το φάσμα της οικονομικής του εξουθένωσης. Οι ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΙ αντιπροτείνουν σ’ όλα αυτά το όραμα μίας ανεπτυγμένης αγροτικής οικονομίας «πράσινου» χαρακτήρα, που θα αξιοποιήσει τα πλούσια και μέχρι σήμερα ανεκμετάλλευτα συγκριτικά πλεονεκτήματα της Ελληνικής υπαίθρου και θα παράγει προϊόντα ονομασίας προέλευσης με εξαγωγικό προορισμό, δημιουργώντας χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας, συγκρατώντας τον αγροτικό πληθυσμό στις εστίες του και εξασφαλίζοντας πολύτιμο συνάλλαγμα στην εθνική οικονομία. -Στόχος της αγροτικής πολιτικής της χώρα μας θα πρέπει να είναι η εξισορρόπηση του τμήματος του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών που αφορά αγροτικά προϊόντα -Το κράτος θα ενθαρρύνει τη διεύρυνση των ομάδων παραγωγών με φορολογικά κίνητρα για να εκπληρώσουν τον πραγματικό συμβουλευτικό και επιχειρηματικό τους ρόλο. -Η ΠΑΣΕΓΕΣ να εκπληρώσει τον πραγματικό της ρόλο. Η ΠΑΣΕΓΕΣ, με τον συντονισμό και την αρωγή του Οργανισμού Προωθήσεως Εξαγωγών, θα ενθαρρύνει την δημιουργία αλυσίδας καταστημάτων στην Ελλάδα και στην Ευρωπαϊκή ΄Ενωση, για την προώθηση της ελληνικής διατροφής. -Το κράτος θα ενθαρρύνει την βιομηχανική, οικολογικού χαρακτήρα, αξιοποίηση των υπολειμμάτων των γεωργικών παραγωγών. Ειδικότερα προτείνουμε τα εξής: 1. Χωροθέτηση και αναδιάρθρωση των καλλιεργειών αναλόγως εδάφους -κλίματος-νερού, με ορίζοντα εφαρμογής μέχρι το 2020. 2. Διασφάλισης της ποιότητας, παραγωγής και διακίνησης αγροτικών προϊόντων (HACNP) 3. Θεσμοθέτηση και δημιουργία όλων των απαραίτητων προϋποθέσεων για την ανάπτυξη ενός μηχανισμού εξασφάλισης ανταγωνιστικών τιμών των προϊόντων που διαμορφώνουν το κόστος των καλλιεργειών (λιπάσματα, φυτοφάρμακα, σπόροι, φυτά, εφόδια, μηχανήματα). Γιά παράδειγμα θα μπορούν να δημιουργηθούν ανώνυμες εταιρείες από τους ίδιους τους αγρότες,που θα προθημεύονται απ’ευθείας από την ελεύθερη αγορά πρώτες ύλες. 4. Θεσμοθέτηση και δημιουργία όλων των απαραίτητων προϋποθέσεων για την ανάπτυξη ενός υποστηρικτικού μηχανισμού της εμπορευσιμότητας των Ελληνικών αγροτικών προϊόντων, υπό την μορφή μίας διεθνούς προσπάθειας προώθησης των πωλήσεών τους, τόσο στην αγορά των 300 εκατομμυρίων Ευρωπαίων, όσο και εκτός αυτής.Η προσπάθεια αυτή, σε συνεργασία με το Υπουργείο Γεωργικής Ανάπτυξης & Τροφίμων καθώς και με τον αγρότη/εταίρο Αγροτικής ΑΕ (υποδειγματικά οργανωμένης στα πρότυπα της ΚΑΠ, Ομάδας Παραγωγών),θα στοχεύει στην απόκτηση ανταγωνιστικότητας της παρουσίασης και της τιμής Λιανικής Πώλησης των Ελληνικών Γεωργικών προϊόντων. Η οργάνωση της εξόρμησης για την ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ, που θα περιλαμβάνει ένα πανευρωπαϊκό δίκτυο καταστημάτων, θα στελεχωθεί κυρίως από ανέργους νέους, πτυχιούχους ανωτάτων σχολών, που μέσα από το πρόγραμμά μας ανάπτυξης του «τρίτου τομέα της οικονομίας», θα στελεχώσουν τις επιχειρήσεις που θα εκτελέσουν το συνολικό σχέδιο. 5. Δημιουργία και θεσμοθέτηση όλων των απαραίτητων προϋποθέσεων για την εφαρμογή και αξιοποίηση της καινοτομίας, μέσα από ένα πλέγμα μεγάλων επενδύσεων, που εξασφαλίζουν την εκρηκτική αναγέννηση των ΑΡΟΤΡΑΙΩΝ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΩΝ (δημητριακά, καλαμπόκι, βαμβάκι, τεύτλα, ρύζι, ηλίανθος, κλπ) σε συνθήκες αειφόρου ανάπτυξης, στηρίζοντας την οικονομία της Περιφέρειας, προσφέροντας ταυτόχρονα στην Ελληνική κοινωνία μία από τις πρώτες, διεθνώς, θέσεις «καθαρής διαβίωσης» και προστασίας του περιβάλλοντος.( Γιά παράδειγμα αναφέρουμε την ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ των ΓΕΩΡΓΙΚΩΝ ΥΠΟΛΕΙΜΜΑΤΩΝ προς παραγωγή «βιολογικής βενζίνης», δηλαδή βιοαιθανόλης. (Παράδειγμα τα συμπεράσματα του “Round Table on Sustainable Development” του ΟΟΣΑ, (11-12 Σεπτ.2007), όπου γίνεται αναφορά στην παραγωγή «βιοκαυσίμων 2^ης γενιάς» ως την ενδεδειγμένη (και ΜΟΝΗ) λύση ανάπτυξης της βιομηχανίας βιοκαυσίμων, διότι, μεταξύ άλλων σοβαρών προτερημάτων της, δεν προκαλεί αύξηση των τιμών των τροφίμων, αφού ως πρώτη ύλη για την παραγωγή βιοκαυσίμων (βιοαιθανόλης ή βιομεθανόλης) δεν χρησιμοποιείται το βρώσιμο μέρος των φυτών. Συνήγορος της συγκεκριμένης πρότασης, ο επίτροπος της ΕΕ για το περιβάλλον κ. Σταύρος Δήμας (σε συνέντευξή του στην «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» της 07/12/08), την «φωτογραφίζει» αποστομωτικά : «Η σημερινή πολύ δυσμενής οικονομική συγκυρία πρέπει να αναδειχθεί σε ευκαιρία για τη δημιουργία της «πράσινης οικονομίας» του μέλλοντος. Η «πράσινη οικονομία» δημιουργεί μεγάλες ευκαιρίες για επενδύσεις, τεχνολογική καινοτομία, απασχόληση. Οι επενδύσεις που γίνονται στις καθαρές τεχνολογίες με αειφόρο χρήση πόρων και εξοικονόμηση ενέργειας, είναι οικονομικά πιο αποτελεσματικές και αποδοτικές, δημιουργούν νέες θέσεις εργασίας και δίνουν στην Ευρωπαϊκή βιομηχανία μια πολύ ισχυρή θέση στον διεθνή ανταγωνισμό. Έχει δε σημασία να γίνει γρήγορα η στροφή αυτή των επιχειρήσεων και της βιομηχανίας μας. Αποφασιστικό πλεονέκτημα διαθέτει πάντοτε εκείνος που κινήθηκε πρώτος». (Οι υπογραμμίσεις δικές μας). 6.Το πρόβλημα της ανταγωνιστικότητας του κόστους παραγωγής των αγροτικών προϊόντων λύεται μόνο με δύο τρόπους: με την εκμετάλλευση πολύ φθηνού εργατικού (μεροκάματα Ασίας, Αφρικής και Ν. Αμερικής) ή με την εκμετάλλευση της νέας τεχνολογίας. Η πρώτη μέθοδος αντίκειται όχι μόνον στις στοιχειώδεις ανθρωπιστικές αρχές αλλά και στην κοινοτική εργατική νομοθεσία. Επομένως ο τεχνολογικός εκσυγχρονισμός και η καινοτομία είναι η κατάλληλη μέθοδος που θα οδηγήσει στην μείωση του κόστους παραγωγής σε ανταγωνιστικά επίπεδα. 7.Η σύνδεση των δεκάδων επαρχιακών ΤΕΙ,που προσφέρουν άχρηστες ή κορεσμένες ειδικότητες, με την οικονομία του νομού στον οποίον εδρεύουν, θα δημιουργήσει ειδικότητες απαραίτητες στην <<πράσινη οικονομία>> που προτείνουμε, και θα συγκρατήσει τους νέους στην ύπαιθρο,που προσφέρει έναν εναλλακτικό και σαφέστατα πιό υγιή τρόπο διαβίωσης. Ενίσχυση της εκπαίδευσης και κατάρτισης των αγροτών με τη δημιουργία εξειδικευμένων τεχνικών σχολών και αγροτικών λυκείων. 8.΄Ολα αυτά θα πρέπει ασφαλώς να ενταχθούν σε ένα γενικώτερο σχέδιο διοικητικής και πληθυσμιακής αποκέντρωσης του Ελληνικού Κράτους. Η μαζική μεταφορά υπηρεσιών και φορέων στην επαρχία, η δημιουργία αξιόπιστων μονάδων υγείας και εκπαίδευσης σε όλες τις πρωτεύουσες των καποδιστριακών δήμων και η πραγματική και όχι εικονική, (πχ. με πλήρη φοροαπαλλαγή ή δικαίωμα εισαγωγής των παιδιών τους σε ανώτατη σχολή της επιλογής τους χωρίς εξετάσεις) ενίσχυση των νέων ζευγαριών που επιλέγουν να εγκατασταθούν σε ακριτικές περιοχές θα μεταβάλουν την εικόνα της ελληνικής υπαίθρου με αποτελέσματα εξυγιαντικά γιά ολ΄κληρη την ελληνική κοινωνία. -Μεταφορά τεχνογνωσίας από χώρες με επιτυχημένα μοντέλα αγροτικής και εμπορικής ανάπτυξης, με σκοπό την μείωση των σταδίων μεταφοράς του προϊόντος στον τελικό καταναλωτή και τη μέγιστη δυνατή αύξηση του αγροτικού εισοδήματος (π.χ. Ολλανδία, Ισραήλ Δανία, Γαλλία). -Θέσπιση ετήσιων βραβεύσεων και διακρίσεων για τις πιο επιτυχημένες αναπτυξιακές προσπάθειες των ομάδων παραγωγών. - Δημιουργία εθνικού συστήματος διαχείρισης υδατίνων πόρων. Καθιέρωση της ειδικότητας του υδρονόμου στα πλαίσια της αγροφυλακής. - Μεταφορά των οργανισμών και ινστιτούτων που ασχολούνται με την αγροτική ερεύνα και παραγωγή στα αντίστοιχα κέντρα παραγωγής. - Περιφειροποίηση των υπηρεσιών του υπουργείου αγροτικής ανάπτυξης. Στην Αθήνα θα παραμείνει μόνο το απαραίτητο επιτελικό δυναμικό. - Εξορθολογισμός του φορολογικού καθεστώτος των αγροτών. - Δημιουργία μητρώου αγροτών με σκοπό την ενίσχυση των κατ’ επάγγελμα αγροτών. - Παροχή κινήτρων για την επιστροφή της ελληνικής αγροτικής και κτηνοτροφικής παραγωγής σε αυτόχθονες ποικιλίες. -Επαναπροσδιορισμός του ρόλου της αγροτικής τράπεζας ως κύριου μοχλού της αγροτικής ανάπτυξης. - Δημιουργία εθνικού συστήματος χρηματοδότησης αγροτικής παραγωγής

ΑΜΕΣΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΗΣ ΕΞΥΓΙΑΝΣΗΣ

Πρώτο και επείγον μέλημα, υπό τις παρούσες συνθήκες, είναι η δραστική περικοπή της δημοσιονομικής σπατάλης, με πολύ συγκεκριμένα και άμεσα εφαρμόσιμα μέτρα. Στόχος είναι η συγκράτηση του ελλείμματος και η εξοικονόμηση πόρων για την στήριξη των κοινωνικών ομάδων που υποφέρουν περισσότερο από την κρίση. Τα μέτρα αυτά, προκειμένου να εξασφαλίσουν γενικότερη συναίνεση, θα πρέπει να συνοδεύονται από συνεχή δημοσιοποίηση και επεξήγηση. Το πρώτο μέτρο, σε πολιτικό-διοικητικό επίπεδο, είναι η διάσπαση του υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών και η αυτονόμηση του υπουργείου Οικονομικών. Το υπουργείο Οικονομικών θα ανατεθεί σε έμπειρο τεχνοκράτη χωρίς πελατειακές δεσμεύσεις. Το δεύτερο μέτρο θα είναι η διοχέτευση στην αγορά των 28 δις ευρώ όχι μέσω ιδιωτικών τραπεζών αλλά μέσω της Τραπέζης Ελλάδος, του Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων και άλλων ΚΡΑΤΙΚΩΝ πιστωτικών οργανισμών, ώστε η ροή των πιστώσεων που θα τονώσουν την αγορά να είναι απολύτως ελεγχόμενη. Προκειμένου να υπάρξει σοβαρή αίσθηση ότι το σκέλος των δαπανών συνεισφέρει αληθινά στην ισορροπία, απαιτείται: · Περιορισμός ή συγχώνευση των υπουργείων σε 15 (πχ. το υπουργείο Τουρισμού, εφ’ όσον υπάρχει ο ΕΟΤ). · Άμεση (εντός 3μήνου) κατάργηση όλων των περιττών-ανενεργών ΔΕΚΟ/Οργανισμών/Φορέων/ΝΠΔΔ. Πλήρης κατάλογός τους καταχωρίζεται στις εφημερίδες και αναρτάται στο διαδίκτυο. Οι υπάλληλοι θα μεταταγούν σε δημόσιες υπηρεσίες υπηρεσίες με πλήρη ασφαλιστικά δικαιώματα. Όσες ΔΕΚΟ κριθεί ότι έχουν στρατηγικό χαρακτήρα, θα γίνουν οικονομικά βιώσιμες με την εφαρμογή διεθνών λογιστικών προτύπων, εξορθολογισμό της λειτουργίας τους, κατάργηση των πολυμελών διοικητικών συμβουλίων στα οποία διορίζονται κατά κανόνα οι ευνοούμενοι των εκάστοτε κυβερνήσεων, μείωση των λειτουργικών δαπανών και εισαγωγή κριτηρίων παραγωγικότητας. Οι υπόλοιπες θα μετοχοποιηθούν και θα περάσουν σε ιδιώτες-μετόχους. Οι εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ θα έχουν δικαίωμα προτίμησης στην αγορά μετοχών. - Πάγωμα για μια 3ετία των προσλήψεων στο Δημόσιο, στους ΟΤΑ, στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, με εξαίρεση τα νοσοκομεία και τα σχολεία. Όπου αλλού διαπιστώνεται ανάγκη παρέκκλισης, δημοσιοποιείται και ισχύει ο κανόνας 6:1 (για κάθε έξι αποχωρήσεις, μια πρόσληψη). Πάλι, στοιχεία ανά υπουργείο θα δημοσιοποιούνται ανά 3μηνο. - Περικοπή από όλα τα υπουργεία του 20% των ελαστικών τους δαπανών. Τοποθέτηση σε κάθε υπουργείο ειδικού υπαλλήλου του υπουργείου Οικονομικών, που θα διεκπεραιώσει εντός δύο εβδομάδων τις περικοπές. - Κατάργηση για δύο χρόνια των διαφημιστικών εκστρατειών του Δημοσίου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Εξαίρεση ισχύει μόνο για τις διαφημίσεις που αφορούν τον τουρισμό και για εκείνες που στοχεύουν στην ευαισθητοποίηση κατά της φοροδιαφυγής. Γι’ αυτές ισχύει ο κανόνας «μια καταχώριση σε κάθε εφημερίδα (εθνικής κλίμακας), με κατάλληλα προσαρμοσμένο τιμολόγιο που θα καθορίζει το υπουργείο Τύπου με βάση τις κυκλοφορίες», ώστε να αποφεύγονται οι επιλεκτικές πολιτικές υπουργών, «περιβαλλόντων», διαμεσολαβητών κοκ. - Επανεξετάζεται από μηδενική βάση η πρακτική των υπερωριών («δικαιούμενες» και μη πραγματοποιούμενες) και επιδομάτων, οδοιπορικών κοκ. Πειθαρχική ευθύνη όσων βεβαιώνουν μη πραγματοποιούμενες υπερωρίες κοκ ως υπαρκτές. ΄Ολες οι υπερωρίες θα ελέγχονται και θα εγκρίνονται από το Ελεγκτικό Συνέδριο. - Ποιοτική αξιολόγηση των δαπανών. · Η μείωση της γραφειοκρατίας και του αντίστοιχου κόστους θα επιτευχθεί με τον περιορισμό των απαιτουμένων πιστοποιητικών (πχ. 16 απαιτούμενα πιστοποιητικά για φωτοβολταϊκά, δύο παράβολα για ανανέωση άδειας οδήγησης, 16 πιστοποιητικά και 3 μήνες για σύσταση ΕΠΕ κλπ.) · - Κατάργηση με νομοθετική ρύθμιση όλων των προνομίων (ειδικές απολαβές εις είδος) των κυβερνητικών και ανωτάτων κρατικών λειτουργών. Ειδικά αυτοκίνητα, συνοδείες ‘επίδειξης’, ατέλειες, δωρεάν χρήση τηλεφώνων/υπηρεσιών κοκ., περικόπτονται στο υπηρεσιακά εντελώς απαραίτητο επίπεδο, με προσδιορισμένο ανώτατο όριο δαπάνης, το οποίο θα καθορισθεί με μελέτη του Λογιστηρίου του Κράτους, με ιδιαίτερη έμφαση στην κορυφή της ιεραρχίας. Κατάργηση του πλήθους μετακλητών υπαλλήλων που υπηρετούν στα βουλευτικά γραφεία και οι οποίοι στην συνέχεια μονιμοποιούνται στο δημόσιο. - Άμεση διοικητική ενοποίηση των αλληλεπικαλυπτόμενων υπηρεσιών με κοινό αντικείμενο. Στο πλαίσιο αυτό θα ενοποιηθούν, για παράδειγμα, οι υγειονομικές και λοιπές υποστηρικτές υπηρεσίες των ενόπλων δυνάμεων και σωμάτων ασφαλείας, ώστε να επιτευχθούν οικονομίες κλίμακας. · - Μέτρο ουσιαστικής περιστολής των δαπανών είναι – λόγω του μεγάλου όγκου των σχετικών κονδυλίων – η συγκράτηση των αυξήσεων στους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων (και των υπαλλήλων φορέων που, ως εκ της χρηματοδότησής τους ή/και της κάλυψης των ελλειμμάτων τους από τον Προϋπολογισμό, έχουν τελικά δημοσιονομικό κόστος). Για να έχει νόημα η προσπάθεια συγκράτησης αυτής της δαπάνης, θα πρέπει η εισοδηματική πολιτική που εκάστοτε ανακοινώνεται να αφορά το σύνολο των αποδοχών και όχι μόνο του βασικού μισθού: χρειάζεται δηλαδή να συμπεριλαμβάνεται στην αύξηση που εκάστοτε ανακοινώνεται το σύνολο των επιδομάτων και παράλληλων απολαυών. · - Προκειμένου να γίνει κοινωνικά ανεκτή μια τέτοια ρύθμιση, θα χρειαστεί να υπάρξει – και να επεξηγηθεί δημόσια – αισθητή μείωση του μισθού και των βουλευτών, υπουργών και ανώτατων μετακλητών υπαλλήλων που θα ισχύει και γιά τα ανώτατα στελέχη των ΔΕΚΟ. Στην συνέχεια, και στο πλαίσιο δημόσιας/πανηγυρικής διαβούλευσης με την δικαστική εξουσία, θα πρέπει να επιχειρηθεί ανάλογη υποχώρηση εκείνων των μισθών που συνδέονται με τις βουλευτικές απολαυές, με δέσμευση σταδιακής αποκατάστασής τους όταν υπάρξει δημοσιονομική εξυγίανση (δηλαδή όταν επί δύο διαδοχικά έτη το έλλειμμα μείνει κάτω του 2% του ΑΕΠ, σε πτωτική τάση). Θα επιδιωχθεί συμπληρωματικά και άσκηση ηθικής πειθούς μέσα από δημόσια διαβούλευση, ώστε να υπάρξει αυτοσυγκράτηση της «εύκολης» επιδίκασης και νομολογιακής κατοχύρωσης επιπέδων αμοιβών στον δημόσιο τομέα που εκτροχιάζουν την δημοσιονομική διαχείριση. · Πλήρης κατάργηση των επιχορηγήσεων σε ιδρύματα, νομικά πρόσωπα δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου, συνέδρια κλπ., που μπορούν να καλυφθούν από ιδιωτικές χορηγίες.΄Εχει υπολογισθεί ότι οι κρατικές επιχορηγήσεις σε περίπου 8.000 φορείς του δημοσίου κοστίζουν 16 δις ευρώ. · Να δημοσιεύονται οι ισολογισμοί των δημοσίων νοσοκομείων και των δήμων και οι προμήθειες να προκυρήσσονται μέσω διαδικτύου. · Ποθεν έσχες κρατικών λειτουργών. -Αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, των ενόπλων δυνάμεων και άλλων δημοσίων οργανισμών, ώστε να καλυφθεί μέρος των λειτουργικών τους δαπανών. Πέρα από το σκέλος των δαπανών, και το σκέλος των φόρων επιβάλλεται να συνεισφέρει με αισθητό τρόπο. Αλλιώς, η αίσθηση μιας προσπάθειας αντιμετώπισης της δημοσιονομικής κρίσης δεν εμπεδώνεται: -Πλήρης εξορθολογισμός και αυτοματοποίηση του φορολογικού συστήματος. Κατάργηση των φορολογικών δηλώσεων μισθωτών-συνταξιούχων και αυτοματοποιημένη φορολόγηση τους, εφόσον δεν έχουν εισοδήματα από άλλες πηγές εκτός από μισθούς και συντάξεις. -Θέσπιση αφορολόγητου 15.000, ώστε να ανακουφισθούν τα ασθενέστερα στρώματα και να τονωθεί η ζήτηση. Επίσης επέκταση του αφορολόγητου στους πολύτεκνους. -Κατάργηση του αφορολόγητου ορισμένων κατηγοριών, που προκαλεί κοινωνική δυσφορία και αίσθημα διακριτικής μεταχείρισης. - Εντατικοποίηση των προσπαθειών για καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, αξιοποιώντας την ανάλογη διεθνή εμπειρία. Βασικό παράδειγμα η έκπτωση των δαπανών με αποδείξεις, καθώς και όλα τα μέτρα αυτόματης είσπραξης, χωρίς την μεσολάβηση του εφοριακού υπαλλήλου. Επιπροσθέτως, αντί για εκκλήσεις και εξορκισμούς περί «πάταξης» της φοροδιαφυγής, θα επιχειρηθεί η με κάθε τρόπο μετάβαση σε μια λογική οικοδόμησης φορολογικής συνείδησης. Απαραίτητη προϋπόθεση γι’ αυτήν είναι η χρηστή διοίκηση και η εντιμότητα των κυβερνώντων. -Ανάθεση του φορολογικού ελέγχου των ΑΕ σε πιστοποιημένους ιδιωτικούς ελεγκτικούς οργανισμούς. Αυτό το μέτρο θα περιορίσει δραστικά την φοροσυναλλαγή, αφού ο επιχειρηματίας θα μπορεί να επιλέξει μόνος του τον ιδιώτη ελεγκτή και να αποφύγει εκβιασμούς και συναλλαγές. Οι επιχειρήσεις που συλλαμβάνονται να επιχειρούν χρηματισμό θα χάνουν την άδεια λειτουργίας τους για έναν χρόνο. - Παροχή της δυνατότητας σε εταιρείες με βιβλία Α και Β κατηγορίας να φορολογούνται, αν το επιθυμούν, σε μηνιαία βάση με ένα % επί του τζίρου τους (θα προσδιοριστεί) μέσα από την υποβολή των καταστάσεων του ΦΠΑ. -Νομική κατοχύρωση της οριστικής φύσης των κατά καιρούς «περαιώσεων», οι οποίες εφ’εξής θα πρέπει να σημαίνουν το πραγματικό κλείσιμο των ρυθμιζόμενων χρήσεων, χωρίς να έχει ο Έφορος το δικαίωμα να επανέρχεται. Μόνη εξαίρεση οι περιπτώσεις πλαστότητας, ή άλλες αυτοτελείς ποινικές παραβάσεις. Προσπάθεια συνειδητοποιημένης συνεισφοράς στην υπέρβαση του δημοσιονομικού αδιεξόδου πρέπει να προσλάβει και η φορολόγηση των ακινήτων. Διατήρηση του ΕΤΑΚ, εξορθολογισμένου, και ύπαρξη ΦΜΑΠ για περιουσίες άνω των 500.000 ευρώ (αντικειμενικής), θα συνδυαστεί για λόγους κοινωνικής δικαιοσύνης με πλήρη κατάργηση οποιασδήποτε φορολογίας ακίνητης περιουσίας, από την οποία δεν προκύπτει εισόδημα (το όποιο όφελος προκύπτει για το δημόσιο ταμείο, είναι μικρότερο από το κόστος διαχείρισης του ιδίου). -Χρησιμοποίηση των εισπράξεων του ΟΠΑΠ και των κρατικών λαχείων στην παιδεία και την υγεία προς κάλυψη των τεράστιων εξόδων τους. Επίσης, μέρος των εισπράξεων θα διατίθεται για την δημιουργία νέων μουσείων σε σημαντικούς αρχαιολογικούς τόπους ανά την Ελλάδα, προκειμένου να τονωθεί το τουριστικό ρεύμα υψηλού επιπέδου προς την χώρα μας και να ενισχυθεί η απασχόληση των επιστημόνων που ασχολούνται με τις αρχαιολογικές επιστήμες. Όλες οι σχετικές χρηματοδοτικές ροές δημοσιοποιούνται, διαφανώς, κάθε 6μηνο στο διαδίκτυο.