Κάτι φαίνεται να κινείται στην Ευρώπη. Η οικονομική κρίση δείχνει να αποτελεί την κοινωνική θρυαλλίδα για μεγάλες πολιτικές αλλαγές στην Γηραιά Ήπειρο. Αυτές οι πολιτικές αλλαγές δεν θα είναι ίδιες για όλες τις ευρωπαϊκές χώρες διότι διαφέρουν αρκετά στα πολιτικά τους προβλήματα, απόρροια της διάστασης μεταξύ των σύγχρονων Διεθνών Απαιτήσεων και των διαφορετικών Ιστορικών Παραδόσεών τους. Η Ευρώπη από την φύση της είναι μια Ετερότητα Παραδόσεων. Πολυπολιτισμική στην διακρατική συγκρότησή της, μονοπολιτισμική στις ενδοκρατικές κοινωνικές πραγματικότητες των κρατών μελών της. Το κοινό της Ευρώπης με τις ΗΠΑ είναι ότι και οι δύο αποδέχονται τον Ξένο ως απαραίτητο συστατικό της ευημερίας τους και ενίοτε της δημογραφικής τους συνέχειας, η διαφορά είναι ότι στην Ευρώπη ο Ξένος παραμένει Ξένος για πολλές γενεές. Δεν είναι εύκολο πράγμα να είσαι Πορτογάλος, Ολλανδός, Ισπανός, Σουηδός, Ιρλανδός κ.λπ., δεν μπορείς να γίνεις μέσα σε μια ή δύο γενεές. Η συνείδηση καθενός από αυτούς είναι πλασμένη από χρόνο και αίμα, χρόνος ως αποτέλεσμα υψηλών πολιτιστικών απαιτήσεων αιώνων, αίμα ως αποτέλεσμα των συνεχών πολέμων που διαμόρφωσαν αυτές τις απαιτήσεις. Ο κάθε Ευρωπαίος κομίζει υπερήφανα τεράστια συμβολή στον ψυχισμό του σύγχρονου ανθρώπου, είτε αρέσει, είτε δεν αρέσει.

Η σημερινή Ευρώπη σε πολλά θυμίζει την Ελλάδα του 4ου αιώνα π.Χ., πριν ο Φίλιππος Β' ο Μακεδών ενώσει τις Ελληνίδες Πόλεις. Τον 21ο αι. την αιχμή της Σάρισας αντικατέστησε το Ευρώ. Το λάθος των απανταχού χρηματιστηριακών κερδοσκόπων είναι ότι νομίζουν το Ευρώ ως απλό νόμισμα, ενώ πρωταρχικά είναι εργαλείο διακρατικής πολιτικής ενοποίησης αλλά και ασφάλεια ενδοκρατικής πολιτιστικής ιδιαιτερότητας απέναντι σε μια παγκοσμιοποιημένη καθημερινότητα. Σε ένα κόσμο όπου η Ύλη απέκτησε μεταφυσικές διαστάσεις και ο διεθνής οικονομικός ανταγωνισμός μετατράπηκε σε καθημερινό βάσανο, δεν θα μπορούσε παρά το όραμα της ενωμένης Ευρώπης να ξεκινήσει από την Νομισματική ενοποίηση, να μεταβεί στην Οικονομική ενοποίηση, όπως ορθά επιχειρεί τώρα η Γερμανία με την κατάθεση των Εθνικών Προϋπολογισμών προς έγκριση, και να καταλήξει εν ευθέτω χρόνο στην Πολιτική ενοποίηση. Όχι όμως σε ένα μοναδικό κράτος, αλλά σε ένα Ordo Rerum, όπου θα υπάρχει απόλυτος σεβασμός της πολιτιστικής ιδιαιτερότητας.

Οι ισορροπίες στην Ευρώπη είναι πολύ δύσκολες λόγω αυτής της διακρατικής πολυπολιτισμικότητας. Όπως στην Θερμοδυναμική αναζητούνται οι σπάνιες αλλά επιτεύξιμες συνθήκες (Θερμοκρασίας, Πίεσης) που επιτρέπουν στο νερό να συνυπάρχουν ταυτόχρονα οι τρεις δυνατές καταστάσεις του (Υδρατμός, Υγρό, Πάγος), έτσι και στην Ευρωπαϊκή Ένωση αναζητούνται οι συνθήκες (Οικονομία, Υπερεθνικές Εξουσίες) που θα επιτρέψουν να συνυπάρχουν ταυτόχρονα οι τρεις βασικές Ευρωπαϊκές πολιτιστικές συνιστώσες: Γερμανική, Ελληνική, Αγγλοσαξονική. Η Γερμανική Παράδοση του Ιερού είναι συνέχεια της Ρωμαϊκής Τάξης Πραγμάτων, η Ελληνική Παράδοση της Κοινότητας είναι συνέχεια της Αρχαιοελληνικής Πόλεως και η Αγγλοσαξονική Παράδοση του Ρεαλισμού είναι συνέχεια της Βιομηχανικής Επανάστασης. Οι υπόλοιπες Ευρωπαϊκές χώρες είναι πολιτιστικές συνισταμένες των τριών αυτών βασικών ιστορικών πολιτιστικών συνιστωσών σε διαφορετικές αναλογίες. Παραδείγματα Ευρωπαϊκών λαών με ισχυρή Ελληνική πολιτιστική συνιστώσα είναι οι Γάλλοι, οι Νοτιοϊταλοί, οι Βάσκοι, οι Βαυαρογερμανοί κ.α. Η αναζήτηση ενός Ordo Rerum στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί παρά να οδηγήσει στην αναζήτηση μια νέας Ρώμης, και αυτή δεν μπορεί να είναι άλλη από το Βερολίνο, το οποίο ιστορικά αλλά και de facto δικαιούται και υποχρεούται να αναλάβει αυτό τον ρόλο.

Οι νέες πολιτικές ηγεσίες που θα αναδειχθούν στις Ευρωπαϊκές χώρες, υπό την Γερμανική καθοδήγηση, πρέπει να αντιμετωπίσουν το πιο σοβαρό πρόβλημα που ταλανίζει την Ευρώπη μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο: η Ευρώπη δεν μπορεί να δει στο μέλλον και να προτείνει μια πανανθρώπινη πολιτιστική πρόταση διαφορετική από την Αμερικανική Χρησιμοθηρία. Αντ' αυτού αντιγράφει νομοθετικά και πολιτιστικά την Αμερική. Ο λόγος που η Ευρώπη δεν μπορεί να δει μπροστά είναι διότι δεν μπορεί να δει πίσω. Δεν την αφήνει η Ναζιστική περιπέτεια της Γερμανίας, η Αποικιοκρατική συμπεριφορά αρκετών χωρών και το Ελληνικό Σύμπλεγμα Μειονεξίας. Για να λυθούν αυτά τα προβλήματα πρέπει να αλλάξουμε την Ιστορία, να την επαναφέρουμε στις πραγματικές της διαστάσεις αποφεύγοντας τις μεταπολεμικές υπερβολές που γέμισαν ενοχές και μειονεξία τους Ευρωπαϊκούς λαούς. Η Ιστορία του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου όμως δεν μπορεί να αλλάξει χωρίς την αποδοχή της από το Ισραήλ, γεγονός που καθιστά το αντάλλαγμα της ένταξης του Ισραήλ στην Ευρωπαϊκή Ένωση προϋπόθεση κάθε μελλοντικής ευρωπαϊκής συνέχειας. Επίσης η Ελληνική Πολιτιστική Μειονεξία δεν μπορεί να αλλάξει αν η Ευρώπη δεν ανασκευάσει τον ψευδεπίγραφο όρο «Βυζάντιο» και δεν αναγνωρίσει την συμβολή της εξελληνισμένης Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό. Αντίστοιχες ιστορικές φόρμουλες πρέπει να βρεθούν και για τις χώρες θύματα/ωφελημένους της Ευρωπαϊκής Αποικιοκρατίας, ώστε να συναινέσουν σε μια έντιμη καταγραφή ιστορικών ζημιών/ωφελειών τους.

Γεωπολιτικά η Ευρασία εισέρχεται σε περίοδο έντονων ανακατατάξεων στις οποίες η Ευρώπη είναι αδύνατον να μείνει αμέτοχη. Η αναπόφευκτη δημιουργία Κουρδικού κράτους θα σημάνει την αρχή του τέλους των δεινών του Ισραήλ μιας και θα έχει ένα αξιόπιστο σύμμαχο στην περιοχή. Επίσης θα σημάνει την αρχή του τέλους του Κεμαλικού συνονθυλεύματος, του επονομαζόμενου ως Τουρκία, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όπως η δημιουργία ανεξάρτητου Ελληνικού κράτους τον 19ο αι. αποτέλεσε την αρχή του τέλους της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Η ονείρωξη του Νεο-οθωμανισμού δεν μπορεί να αποτελέσει διέξοδο, στην εποχή μας το Ιερό δεν μπορεί να είναι θρησκευτικού χαρακτήρα, ζούμε το τέλος του Ιδεολογικού Θεού που οδηγεί στον Μηδενισμό και την απαρχή του Εμπειρικού Θεού που θα αναγεννήσει τον άνθρωπο ως πλήρες μέλος κοινωνίας και όχι ως απλό συντελεστή σχέσης. Ιδεολογικός θεός είναι ο θεός του Χριστιανισμού ή του Ισλάμ και που δεν έχει καμιά σχέση ο θεός του ενός δόγματος με το άλλο. Τι σχέση έχει ο Χριστός των Ελληνορθόδοξων με τον Χριστό των Προτεσταντών στο Κεντάκυ; Εμπειρικός είναι ο θεός της καθημερινότητας όπως η Συλλογικότητα για τους Έλληνες, βλέπε την Εκκλησία των Πιστών ή την Αρχαιοελληνική Πόλη ή τον θεό των Δερβίσηδων στους εξισλαμισμένους Έλληνες της Μικράς Ασίας. Ο Ερντογάν θα αποτελέσει το κύκνειο άσμα της Τουρκίας, όπως ο Γκορμπατσώφ για την Σοβιετική Ένωση, θα σηματοδοτήσει το τέλος μιας χιλιετούς Τουρκικής παρουσίας στην περιοχή με ξαφνικό και αναπάντεχο τρόπο.

Η Ρωσία λόγω παραδοσιακού δημοκρατικού ελλείμματος δεν αποτελεί Ευρωπαϊκή χώρα, ούτε μπορεί να αναλάβει ευρύτερο ρόλο στην περιοχή της καθότι δεν μπορεί να παίξει ρόλο ενωτικό όπως μπορεί η αφοπλισμένη Γερμανία στην Ευρώπη, αλλά και επειδή οι αναμνήσεις από την καταπίεση του Ολοκληρωτικού καθεστώτος της Σοβιετικής Ένωσης είναι ακόμη νωπές στους λαούς των γύρω περιοχών. Αντιθέτως το Ιράν με την σπουδαία αυτοκρατορική παράδοσή του και με την βοήθεια Κουρδιστάν και Ισραήλ, μπορεί να αναλάβει ρόλο ρυθμιστή στην περιοχή, γεφυρώνοντας την Δύση με το Ισλάμ, επιτυγχάνοντας εκεί που απέτυχε τόσες δεκαετίες η Τουρκία. Το Ιράν αποτελεί κλειδί στην περιοχή, μπορεί να ελέγξει κατά κάποιο τρόπο ακόμη και την Κίνα. Η Δύση πρέπει να φροντίσει να αλλάξει άμεσα το καθεστώς που κρατάει ένα τόσο σημαντικό λαό όπως οι Πέρσες εγκλωβισμένο στον αναχρονισμό με το αντάλλαγμα της παροχής της πυρηνικής τεχνολογίας που επιζητά. Ο άξονας Ελλάδα, Κύπρος, Ισραήλ, Κουρδιστάν και (ας ελπίσουμε!) οσονούπω Ιράν, εγγυάται μια ΠΟΛΥ θερμή 10ετία και το όποιο νέο πολιτικό σκηνικό αναλάβει τα ηνία της χώρας πρέπει να προετοιμάσει την Ελληνική κοινωνία κατάλληλα.

Δημήτρης Ζιαμπάρας
Δικηγόρος, MBA, DiplEng

------------------------------------------------------------------------

Το παρόν άρθρο αποτελεί το έναυσμα για έναν ευρύτερο πολιτικό προβληματισμό, τον οποίο οι ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΙ θα φιλοξενήσουν στην ιστοσελίδα τους, καθώς και στις σελίδες τους σε διάφορους άλλους ιστοχώρους π.χ. Facebook κλ.π.

Τα άρθρα αυτά θα εκφράζουν προσωπικές απόψεις μελών και φίλων, αλλά, φιλοδοξούμε να αποτελέσουν αφορμή και πρώτη ύλη πολιτικής παραγωγής ή παραγωγής πολιτικής και θα αφορούν ολόκληρο το πολιτικό πεδίο, καθώς και ζητήματα γεωπολιτικής, πολιτικής φιλοσοφίας, κοινωνικά θέματα κλπ. Φιλοδοξούμε μέσω αυτού του διαλόγου - και όχι μόνον- να εμπλουτίσουμε τις θέσεις μας και να διευρύνουμε τον πολιτικό μας προβληματισμό.

Οι ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΙ δεν είναι ένα γραφειοκρατικό κόμμα, όπως ήταν η Αριστερά και όπως κατέληξε να είναι και η συντηρητική παράταξη: Είμαστε ένα κόμμα που θέλει να λειτουργεί με χαρακτηριστικά κινήματος, ένα κόμμα που θέλει να είναι ζωντανός οργανισμός, ο οποίος να εκφράζει, πολιτικώς, εργαζόμενους πολίτες με κοινωνική προσωπικότητα και όχι οργανωμένα -παρασιτικά- συμφέροντα αυτιστικών ατομικοτήτων, τα οποία, στην καλύτερη περίπτωση, υποκρίνονται ότι εκφράζουν λαϊκές μάζες, τις οποίες απλώς διαμεσολαβούν στην νομή του δημοσίου πλούτου.

Οι ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΙ, από την ημέρα της ιδρύσεώς των επιμένουν να εκφράζουν μια νέα πολιτική οντολογία, η οποία μπορεί κάλλιστα να αποτυπωθεί με δύο μόνο λέξεις: ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΣΜΟΣ.

Ιπ. Χατζηαγγελίδης,
ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ Π.Σ.