Η τραγική, χωρίς κανένα προηγούμενο εθνική φυσική καταστροφή των δασικών πυρκαγιών που αποτέφρωσαν το μέλλον της Πελοποννήσου, της Εύβοιας και της Αττικής το καλοκαίρι του 2007, ανέδειξε το εύρος των επιπτώσεων που προκαλεί η κλιματική αλλαγή αλλά και το μεγάλο κενό στις εθνικές και ευρωπαϊκές πολιτικές πολιτικής προστασίας, η οποία οφείλει πλέον να προσαρμοσθεί στη νέα πραγματικότητα, προκειμένου οι Ευρωπαίοι πολίτες να αισθάνονται ασφαλείς απέναντι στην απειλή των μεγάλων δασικών πυρκαγιών και επίσης, προκειμένου να προστατευθεί το ευάλωτο φυσικό περιβάλλον από την καταστροφική δύναμη των πυρκαγιών. Η πλήρης κατάρρευση των κρατικών μηχανισμών πρόληψης και έγκαιρης αντιμετώπισης αυτών των μεγάλων φυσικών καταστροφών, πέραν του ζητήματος μιας γρήγορης και αποτελεσματικής ανόρθωσης, ανασυγκρότησης και αποκατάστασης των τόπων που επλήγησαν από τις πυρκαγιές, έφεραν στην επιφάνεια, με τον πιο δραματικό τρόπο, όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για ολόκληρη την Ευρώπη το ζήτημα της αποτελεσματικής διαφύλαξης και προστασίας των περιοχών που διέφυγαν τον όλεθρο των μεγάλων πυρκαγιών στο μέλλον. Με άλλα λόγια, τα γεγονότα αυτά έθεσαν επί τάπητος το μεγάλο ζήτημα της ελλειμματικής πολιτικής της Ένωσης στο σημαντικότερο κεφάλαιο της Πολιτικής Προστασίας που είναι η πρόληψη και έγκαιρη αντιμετώπιση των δασικών πυρκαγιών. Το πλαίσιο των θεσμών της Πολιτικής Προστασίας στην Ε.Ε. είχε ανακινηθεί, με πρωτοβουλία ευρωβουλευτών, μετά από χρόνια ακινησίας, το 2004, μετά το φονικό τσουνάμι της Ινδονησίας. Τα χρόνια που ακολούθησαν, η Ε.Ε. αποφάσισε να ενδυναμώσει τον Μηχανισμό Πολιτικής Προστασίας που λειτουργούσε στην Ένωση και να κατευθύνει περισσότερους πόρους προς την σχετική έρευνα και κατάρτιση των εμπλεκόμενων στην πολιτική προστασία. Επίσης, κατά την διάρκεια της αυστριακής προεδρίας το 2007, μιας χώρας με μεγάλη και ισχυρή παράδοση πολιτικής προστασίας, που βασίζεται σε ένα πολύ μεγάλο εθνικό δίκτυο εθελοντών, αποφασίστηκε η δημιουργία μιας Ευρωπαϊκής Δύναμης Πολιτικής Προστασίας Άμεσης Επέμβασης, έτσι ώστε κατάλληλα εξειδικευμένες δυνάμεις να είναι σε θέση να ανταποκρίνονται άμεσα σε μεγάλες απειλές φυσικών καταστροφών. Έκτοτε όμως, η ανάπτυξη του απαραίτητου αυτού ευρωπαϊκού θεσμικού πλαισίου σταμάτησε, παρατείνοντας το μεγάλο κενό πολιτικής προστασίας που υπάρχει στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Οι Δημοκρατικοί προτείνουν την σύσταση μιας Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Πολιτικής Προστασίας, η οποία θα αποτελείται από δύο βραχίονες: α) από τον διοικητικό και επιστημονικό βραχίονα και β) από την Ευρωπαϊκή Δύναμη Πολιτικής Προστασίας Άμεσης Επέμβασης. Η δημιουργία της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Πολιτικής Προστασίας πιθανώς να αντικρούει την αρχή της επικουρικότητας, ωστόσο αν υπολογίσει κανείς το κόστος απώλειας και αποκατάστασης κρίσιμης σημασίας φυσικών και παραγωγικών πόρων -και δυστυχώς και ανθρώπινων ζωών- που καλείται να καταβάλει μετά από μεγάλες φυσικές καταστροφές, όπως αυτή του καλοκαιριού 2007, η ευρωπαϊκή οικονομία στο σύνολό της, καθίσταται σαφώς προτιμότερη η επένδυση πόρων σε έναν ενιαίο οργανισμό, η προληπτική δράση και οι έγκαιρες επεμβάσεις του οποίου θα είναι σε θέση να εξασφαλίσουν μεγάλης κλίμακας εξοικονόμηση πόρων, ιδίως σε μια εποχή παρατεταμένης οικονομικής κρίσης. Η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Πολιτικής Προστασίας θα μπορούσε να εργασθεί συστηματικά: Α) τόσο στο επιστημονικό πεδίο με την δημιουργία μοντέλων έγκαιρου εντοπισμού και αντιμετώπισης φυσικών καταστροφών, όσο και στην ενεργοποίηση όλων των κοινωνικών δυνάμεων για την επιτυχή πρόληψη φυσικών καταστροφών (πχ με την εκπαίδευση και την καλά προετοιμασμένη οργάνωση των εθελοντών), ιδίως αυτών που σχετίζονται με την κλιματική αλλαγή, όπως οι δασικές πυρκαγιές και οι καταστροφικές πλημμύρες, Β) στο πεδίο του συντονισμού και της έγκαιρης επέμβασης κατάλληλα καταρτισμένων δυνάμεων αντιμετώπισης των καταστροφών, τόσο επαγγελματιών όσο και εθελοντών σε ολόκληρη την επικράτεια της Ε.Ε.. Η κρισιμότητα της αποτελεσματικής πολιτικής προστασίας στην Ε.Ε. είναι πολύ μεγάλη στην εποχή της κλιματικής αλλαγής και αποτελεί κεντρική προτεραιότητα για τους Δημοκρατικούς.