Η τραγική, χωρίς κανένα προηγούμενο εθνική φυσική καταστροφή των δασικών πυρκαγιών που αποτέφρωσαν το μέλλον της Πελοποννήσου, της Εύβοιας και της Αττικής το καλοκαίρι του 2007, ανέδειξε το εύρος των επιπτώσεων που προκαλεί η κλιματική αλλαγή αλλά και το μεγάλο κενό στις εθνικές και ευρωπαϊκές πολιτικές πολιτικής προστασίας, η οποία οφείλει πλέον να προσαρμοσθεί στη νέα πραγματικότητα, προκειμένου οι Ευρωπαίοι πολίτες να αισθάνονται ασφαλείς απέναντι στην απειλή των μεγάλων δασικών πυρκαγιών και επίσης, προκειμένου να προστατευθεί το ευάλωτο φυσικό περιβάλλον από την καταστροφική δύναμη των πυρκαγιών. Η πλήρης κατάρρευση των κρατικών μηχανισμών πρόληψης και έγκαιρης αντιμετώπισης αυτών των μεγάλων φυσικών καταστροφών, πέραν του ζητήματος μιας γρήγορης και αποτελεσματικής ανόρθωσης, ανασυγκρότησης και αποκατάστασης των τόπων που επλήγησαν από τις πυρκαγιές, έφεραν στην επιφάνεια, με τον πιο δραματικό τρόπο, όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για ολόκληρη την Ευρώπη το ζήτημα της αποτελεσματικής διαφύλαξης και προστασίας των περιοχών που διέφυγαν τον όλεθρο των μεγάλων πυρκαγιών στο μέλλον. Με άλλα λόγια, τα γεγονότα αυτά έθεσαν επί τάπητος το μεγάλο ζήτημα της ελλειμματικής πολιτικής της Ένωσης στο σημαντικότερο κεφάλαιο της Πολιτικής Προστασίας που είναι η πρόληψη και έγκαιρη αντιμετώπιση των δασικών πυρκαγιών. Το πλαίσιο των θεσμών της Πολιτικής Προστασίας στην Ε.Ε. είχε ανακινηθεί, με πρωτοβουλία ευρωβουλευτών, μετά από χρόνια ακινησίας, το 2004, μετά το φονικό τσουνάμι της Ινδονησίας. Τα χρόνια που ακολούθησαν, η Ε.Ε. αποφάσισε να ενδυναμώσει τον Μηχανισμό Πολιτικής Προστασίας που λειτουργούσε στην Ένωση και να κατευθύνει περισσότερους πόρους προς την σχετική έρευνα και κατάρτιση των εμπλεκόμενων στην πολιτική προστασία. Επίσης, κατά την διάρκεια της αυστριακής προεδρίας το 2007, μιας χώρας με μεγάλη και ισχυρή παράδοση πολιτικής προστασίας, που βασίζεται σε ένα πολύ μεγάλο εθνικό δίκτυο εθελοντών, αποφασίστηκε η δημιουργία μιας Ευρωπαϊκής Δύναμης Πολιτικής Προστασίας Άμεσης Επέμβασης, έτσι ώστε κατάλληλα εξειδικευμένες δυνάμεις να είναι σε θέση να ανταποκρίνονται άμεσα σε μεγάλες απειλές φυσικών καταστροφών. Έκτοτε όμως, η ανάπτυξη του απαραίτητου αυτού ευρωπαϊκού θεσμικού πλαισίου σταμάτησε, παρατείνοντας το μεγάλο κενό πολιτικής προστασίας που υπάρχει στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Οι Δημοκρατικοί προτείνουν την σύσταση μιας Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Πολιτικής Προστασίας, η οποία θα αποτελείται από δύο βραχίονες: α) από τον διοικητικό και επιστημονικό βραχίονα και β) από την Ευρωπαϊκή Δύναμη Πολιτικής Προστασίας Άμεσης Επέμβασης. Η δημιουργία της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Πολιτικής Προστασίας πιθανώς να αντικρούει την αρχή της επικουρικότητας, ωστόσο αν υπολογίσει κανείς το κόστος απώλειας και αποκατάστασης κρίσιμης σημασίας φυσικών και παραγωγικών πόρων -και δυστυχώς και ανθρώπινων ζωών- που καλείται να καταβάλει μετά από μεγάλες φυσικές καταστροφές, όπως αυτή του καλοκαιριού 2007, η ευρωπαϊκή οικονομία στο σύνολό της, καθίσταται σαφώς προτιμότερη η επένδυση πόρων σε έναν ενιαίο οργανισμό, η προληπτική δράση και οι έγκαιρες επεμβάσεις του οποίου θα είναι σε θέση να εξασφαλίσουν μεγάλης κλίμακας εξοικονόμηση πόρων, ιδίως σε μια εποχή παρατεταμένης οικονομικής κρίσης. Η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Πολιτικής Προστασίας θα μπορούσε να εργασθεί συστηματικά: Α) τόσο στο επιστημονικό πεδίο με την δημιουργία μοντέλων έγκαιρου εντοπισμού και αντιμετώπισης φυσικών καταστροφών, όσο και στην ενεργοποίηση όλων των κοινωνικών δυνάμεων για την επιτυχή πρόληψη φυσικών καταστροφών (πχ με την εκπαίδευση και την καλά προετοιμασμένη οργάνωση των εθελοντών), ιδίως αυτών που σχετίζονται με την κλιματική αλλαγή, όπως οι δασικές πυρκαγιές και οι καταστροφικές πλημμύρες, Β) στο πεδίο του συντονισμού και της έγκαιρης επέμβασης κατάλληλα καταρτισμένων δυνάμεων αντιμετώπισης των καταστροφών, τόσο επαγγελματιών όσο και εθελοντών σε ολόκληρη την επικράτεια της Ε.Ε.. Η κρισιμότητα της αποτελεσματικής πολιτικής προστασίας στην Ε.Ε. είναι πολύ μεγάλη στην εποχή της κλιματικής αλλαγής και αποτελεί κεντρική προτεραιότητα για τους Δημοκρατικούς.

Οι θέσεις των Δημοκρατικών για τα ζητήματα στον τομέα της Δημόσιας Τάξης είναι οι ακόλουθες: Η δημόσια τάξη αποτελεί ύψιστο κοινωνικό αγαθό. Η προστασία της ατομικής ακεραιότητας, της ασφάλειας, της περιουσίας, της ελεύθερης διακίνησης αποτελούν απαραίτητες προϋποθέσεις της λειτουργίας μιας δημοκρατικής πολιτείας. Την ευθύνη για αυτήν την λειτουργία φέρουν τα Σώματα Ασφαλείας. Μεταξύ της αστυνομικής ασυδοσίας και αυθαιρεσίας, αφ' ενός, και της αντιεξουσιαστικής απέχθειας προς οποιαδήποτε έννοια αστυνόμευσης, αφ’ ετέρου, υπάρχει η σύγχρονη, ευρωπαϊκή αντίληψη μιας αστυνομίας υψηλού επιπέδου, με τεχνοκρατική οργάνωση, επαγγελματισμό, ήθος και παιδεία. Τα μέσα για να επιτευχθεί ο σκοπός αυτός είναι τα εξής:

1. Η κατάργηση των- εκτός του αδιάβλητου μηχανισμού των Πανελληνίων Εξετάσεων-προσλήψεων συνοριοφυλάκων, με «μόρια» και λοιπές ελεγχόμενες διαδικασίες.

2. Πλήρης ανασυγκρότηση της -σήμερα ανεπαρκούς έως εικονικής- αστυνομικής εκπαίδευσης, η οποία πρέπει να αποκτήσει ακαδημαϊκές προδιαγραφές (καθηγητές με διδακτορικό και τριετή θητεία, αυστηρή αξιολόγηση και απόρριψη των ακατάλληλων σπουδαστών, τερματισμός οιωνδήποτε πολιτικών παρεμβάσεων) και να θέσει ως σκοπό της την διαμόρφωση στελεχών με δύο βασικά θεωρητικά εφόδια: α) άριστη θεωρητική γνώση ξένων γλωσσών, ψυχολογίας, κοινωνιολογίας, ποινικής δικονομίας, συνταγματικού δικαίου, εγκληματολογίας και συναφών κλάδων και β) εκπαίδευση υψηλού επιπέδου στην αστυνομική πρακτική, πολεμικές τέχνες, τεχνικές αφοπλισμού κλπ. Το ένα σκέλος συμπληρώνει το άλλο, το ένα δεν λειτουργεί χωρίς το άλλο.

3. Η υποβολή όμω των στελεχών των Σωμάτων Ασφαλείας σε ψυχολογικό τεστ που θα διεξαγάγει επιτροπή ειδικών μη εξαρτωμένων από το κράτος. Όσοι κρίνονται ακατάλληλοι θα μετατάσσονται στον ευρύτερο δημόσιο τομέα.

4. Επανίδρυση σε ολόκληρη την επικράτεια των αστυνομικών σταθμών, για να εμπεδωθεί αίσθημα ασφαλείας στις συνοικίες, στην επαρχία και στην ύπαιθρο.

5. Απόστολή όλων των μάχιμων στελεχών των Σωμάτων Ασφαλείας σε επιχειρησιακές μονάδες. Επάνδρωση των διοικητικών υπηρεσιών με ειδικούς επιστήμονες (εγκληματολόγους, οικονομολόγους, ψυχολόγους, νομικούς κλπ), που θα προσληφθούν με τριετή θητεία.

6. Καθιέρωση μόνιμων πεζών περιπόλων σε όλες τις συνοικίες των πόλεων, από αστυνομικούς ειδικά εκπαιδευμένους στην αντιμετώπιση εκτάκτων καταστάσεων. Συγκρότηση επιχειρησιακού κέντρου συνεχούς ελέγχου και συντονισμού των περιπόλων και θα ιδρυθεί αρμόδια διεύθυνση στο υπουργείο Δημοσίας Τάξεως.

7. Οι περιπολούντες αστυνομικοί θα φέρουν πλαστικές σφαίρες, γκλόμπς και σπρέι. Θα οπλοφορούν κανονικά μόνον όσοι λαμβάνουν μέρος σε επιχειρήσεις καταδίωξης και σύλληψης κακοποιών.

8. Καθιέρωση ουσιαστικού πόθεν έσχες για όλα τα στελέχη των Σωμάτων Ασφαλείας και εγκαθίδρυση κλιμακίου του Ελεγκτικού Συνεδρίου επιφορτισμένου με την παρακολούθησή του.

9. Ορισμός με την συνδρομή του Δικηγορικού Συλλόγου Συνήγορου του Παραπεμπόμενου Πολίτη στην αστυνομία , που θα εξετάζει τις καταγγελόμενες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από αστυνομικά όργανα.

10. Αναβάθμιση της Διεύθυνσης Διεθνούς Αστυνομικής Συνεργασίας και οργάνωση ετήσιας μετεκπαίδευσης επιχειρησιακών αξιωματικών σε ευρωπαϊκές αστυνομικές ακαδημίες.