Η αγροτική πολιτική αποτελεί κυρίαρχο άξονα της συνολικής πολιτικής μας σκέψης, καθόσον από αυτήν εξαρτώνται θεμελιώδη ζητήματα της οικονομικής, κοινωνικής, και πολιτικής ζωής της χώρας. Η διατροφική αυτάρκεια, η ασφάλεια της τροφής των Ελλήνων πολιτών, η ισόρροπη διασπορά του πληθυσμού μεταξύ υπαίθρου και αστικού χώρου, η αειφόρος διαχείριση των φυσικών πόρων και βεβαίως η οικονομία μας, είναι μόνο μερικά από τα ζητήματα που επιτάσσουν αυτή μας τη θέση.

Ως κυρίαρχος άξονας της πολιτικής μας, η αγροτική πολιτική επηρεάζει και συμμετέχει στο σχεδιασμό όλων των υπόλοιπων βασικών πολιτικών μας όπως παιδεία, υγεία, πολιτισμός, τουρισμός, βιομηχανία, επικοινωνίες, για τον αυτονόητο λόγο πώς η ύπαιθρος, έχει ανάγκη μίας ειδικής προσέγγισης όλων των παραπάνω.

Ταυτοχρόνως, αναπτύσσεται σε ένα αυτόνομο πολιτικό πρόγραμμα, με βάση τις ακόλουθες δύο αρχές:

ΑΡΧΗ 1^η:     Σχεδιασμός επί μέρους πολιτικών με βάση τις δυνατότητες, τους περιορισμούς και τις ανάγκες της χώρας αλλά και κάθε περιοχής ξεχωριστά.

ΑΡΧΗ 2^η:    Σχεδιασμός επί μέρους πολιτικών από τα κάτω προς τα πάνω και ένα πρόγραμμα ευέλικτο και συνεχώς προσαρμόσιμο στα εκάστοτε νέα δεδομένα.

Τα προγράμματα αγροτικής πολιτικής που παρουσιάστηκαν και εφαρμόστηκαν στη χώρα τα τελευταία 30 χρόνια απέτυχαν, ακριβώς λόγω της έλλειψης των παραπάνω αρχών.

• Δεν σχεδιάστηκαν με βάση τις δυνατότητες της κάθε περιοχής αλλά με γνώμονα την είσπραξη επιδοτήσεων (βαμβάκι).
• Δεν σχεδιαστήκαν με γνώμονα τις ανάγκες της χώρας και γι΄αυτό η πορεία του Εθνικού ακαθάριστου γεωργικού προϊόντος σε καλλιέργειες αιχμής όπως τα οπωροκηπευτικά, παρουσιάζουν δραματική μείωση και η χώρα εισάγει είδη στην παραγωγή των οποίων διαθέτει μοναδικά πλεονεκτήματα (εσπεριδοειδή, λαχανικά κ.λ.π.).
• Δεν σχεδιάστηκαν από τα κάτω προς τα πάνω, δεν έλαβαν δηλαδή ποτέ υπ' όψιν τη γνώμη των ανθρώπων της υπαίθρου, γι΄αυτό και ποτέ δεν μπόρεσαν να καλύψουν πραγματικές ανάγκες και να υιοθετηθούν από τους αγρότες.
• Ήταν άκαμπτα και μονολιθικά και δεν μπόρεσαν να προσαρμοστούν στις συνεχείς και τεράστιες αλλαγές της αγοράς, του κλίματος, των ανθρώπων, της οικονομίας.

Το πρόγραμμα των ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ απαντά σε όλα τα ανωτέρω.

Εξειδικεύοντας τις πολιτικές μας για τη γεωργία, οφείλουμε να λάβουμε υπόψη την υφιστάμενη κατάσταση της Ελληνικής υπαίθρου από πλευράς φυσικού περιβάλλοντος και ανθρώπων.

Εκεί συναντάμε δύο κρίσιμα προβλήματα που χρειάζονται επειγόντως πολιτικές αναστροφής. Πρόκειται για δύο ζητήματα που βρίσκονται σε κορυφαία κρίση και ως τέτοια τα αντιμετωπίζουμε.

Θεωρούμε πώς καμία επιμέρους αγροτική πολιτική δεν μπορεί να υλοποιηθεί, αν το φυσικό περιβάλλον και οι κοινωνίες της υπαίθρου, δεν ξαναβρούν τη φυσική τους κατάσταση και αρμονία.  Αυτές είναι οι δύο πρώτες μας προτεραιότητες.

Με βάση τις θεμελιώδεις αρχές μας, θα θεσπισθούν Αυστηροί & Σαφείς Κανόνες, για την διαχείριση των υδάτων, τη χρήση αγροχημικών (από ποιους, πού και πώς), τη δασική πολιτική και τα συναφή περιβαλλοντικά αλλά και χωροταξικά θέματα.

Στη συνέχεια έρχεται Ο ΑΓΡΟΤΗΣ. Πρέπει ως κοινωνία να τον πείσουμε ότι τον αναγνωρίζουμε ως μια σπουδαία -όπως και είναι άλλωστε- επαγγελματική τάξη. Γι΄αυτό και η κατοχύρωση του επαγγέλματος είναι η πρώτη μας προτεραιότητα. Μία κατοχύρωση όμως ουσιαστική, που θα του παρέχει επαγγελματικά εφόδια και θα τον κάνει διακριτό ανάμεσα στα υπόλοιπα επαγγέλματα.

Και εδώ η αρχή από τα κάτω προς τα πάνω θα δώσει την ορθή λύση. Μόνες τους οι αγροτικές κοινωνίες πρέπει να συζητήσουν και να αποφασίσουν για το «τι» και το «πώς». Η κυβέρνησή μας θα έρθει στο σημείο αυτό να προτείνει, να οργανώσει το διάλογο και να εγγυηθεί την εφαρμογή των αποφάσεων.

Ταυτοχρόνως, με βάση την αρχή της «συνεχούς προσαρμογής», θα επανεξετάζει και θα επαναπροσδιορίζει τις εκάστοτε πολιτικές. Αυτό, άλλωστε, θα εφαρμοστεί σε κάθε διαδικασία.

Μέσω της κατοχυρώσεως του αγροτικού επαγγέλματος, θα απαντηθούν με σαφήνεια χρονίζονται ζητήματα όπως το κληρονομικό δίκαιο των γεωργικών εκτάσεων (πολυτεμαχισμός), θέματα φορολογίας, οι προϋποθέσεις και οι προτεραιότητες πρόσβασης σε επιδοτήσεις κ.λ.π.

Πρωταρχικό και βασικό εφόδιο που θα θέσουμε στην υπηρεσία του αγρότη, είναι η «γνώση». Η διαρκής εκπαίδευση - κατάρτιση - πληροφόρηση των αγροτικών κοινωνιών, είναι για μας το κυρίαρχο και πρωτεύων μέσο για την αναστροφή της καχεξίας της Ελληνικής υπαίθρου. Είμαστε σαφείς. Αν θα πρέπει να διαλέξουμε ανάμεσα σε ένα εργοστάσιο ή μία διαδικασία «γνώσης», επιλέγουμε το δεύτερο σαν προτεραιότητα. Πρώτα μαθαίνεις να οδηγείς και μετά «πιάνεις τιμόνι». Επίσης, μεγάλη σημασία θα δοθεί στην τεχνολογική & εφηρμοσμένη αγροτική έρευνα. Ο ρόλος του Εθνικού Ιδρύματος Αγροτικών Ερευνών αναβαθμίζεται και διευρύνεται!

Όπως γίνεται αντιληπτό, έως τώρα έχουμε προσεγγίσει τους δύο από τους τέσσερις βασικούς συντελεστές της παραγωγής. Το «έδαφος» (φυσικό περιβάλλον) και την «εργασία», (άνθρωπο). Η ιεράρχηση είναι δεδομένη.

Σειρά έχουν ο τρίτος & τέταρτος από τους συντελεστές της παραγωγής, το «κεφάλαιο» και η «επιχειρηματικότητα». Είναι έννοιες απολύτως συνδεδεμένες και συμπληρωματικές. Εφ' όσον έχεις φυσικούς πόρους, εφ' όσον έχεις ανθρώπους (στόχοι 1^ος και 2^ος), χρειάζεται ένας «άριστος» συνδυασμός επιχειρηματικότητας & κεφαλαίου για να απογειωθεί η ελληνικός αγροτικός χώρος!

Η πρώτη προτεραιότητα ανάμεσα στα δύο είναι η «επιχειρηματικότητα». Αυτό ίσως ακούγεται παράδοξο σε σύγκριση με τα παραδοσιακά αγροτικά προγράμματα που κυκλοφορούν στη χώρα μας (και μόνο σε αυτήν ίσως...) και που προβάλλουν τους οικονομικούς πόρους ως  κέντρο αναφοράς τους, όμως δεν είναι! Τα προγράμματα αυτά είναι εντελώς λανθασμένα γι' αυτό και έχουν χρεωκοπήσει στη πράξη και έχουν απαξιωθεί, όχι μόνο στη συνείδηση των αγροτών αλλά και όλων των Ελλήνων πολιτών!!!

Η επιχειρηματικότητα στην Ελληνική ύπαιθρο, θα πυροδοτηθεί αρχικώς από τη «γνώση» και  θα τροφοδοτηθεί στη συνέχεια, αναπτυξιακώς, από τους εξής πόρους:

- Κατ' αρχήν από την κατοχύρωση του επαγγέλματος. Ο γεωργός, ως αναγνωρισμένη, διακριτή & εγγυημένη επαγγελματική οντότητα, θα αυτοενεργοποιηθεί με βάση και την πηγαία κλήση του Έλληνα για εμπόριο & επιχειρήσεις.

- Εδώ θα έρθει η κυβέρνησή να προσφέρει την ολοκλήρωση. Και η ολοκλήρωση της αγροτικής επιχειρηματικότητας δεν μπορεί να έρθει παρά μόνο μέσα από ένα ξεκάθαρο, αυτόνομο, με απολύτως σαφή επιχειρηματική στόχευση, θεσμό αγροτικών συνεταιρισμών. Αυτοί θα προσφέρουν τη δικτύωση, τις συνεργασίες και τα μέσα για κάθε ατομική ή συλλογική επιχειρηματική δράση στην Ελληνική ύπαιθρο. Μέσα από αυτούς θα δημιουργηθούν οργανωμένες δομές παραγωγής, μεταποίησης και συσκευασίας των προϊόντων. Δομές συλλογικής προμήθειας εφοδίων και εξοπλισμού. Δίκτυα διανομής. Aγροτικά super market. Μόνο μία τέτοια θεσμική και οργανωτική δομή των αγροτικών συνεταιρισμών, με την προϋπόθεση ότι έχει προηγηθεί η γνώση, μπορεί να ολοκληρώσει την Ελληνική μας γεωργία.

- Καθόλου τυχαία, αφήσαμε τελευταίο το συντελεστή «κεφάλαιο». Όχι γιατί δεν είναι σημαντικός. Όχι, βέβαια, γιατί είναι σε πλεόνασμα. Αλλά γιατί, εφ' όσον εξασφαλίσουμε το φυσικό περιβάλλον, τη γνώση και την επιχειρηματικότητα, είμαστε σίγουροι, όπως είναι σίγουρος και κάθε Έλληνας που έχει βιωματική σχέση με την Ελληνική γεωργία, πώς κανένας οικονομικός πόρος δεν θα μας αντισταθεί. Η κυβέρνηση πρέπει να σχεδιάσει και να υλοποιήσει ένα Εθνικό Σχέδιο Αγροτικής Χρηματοδοτήσεως (Ε.Σ.Α.Χ.). Ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα χρηματοδοτήσεων κάθε μορφής, κεφαλαιακών & δανειακών, με ταυτόχρονη χρήση καινοτομικών μεθόδων & επιχειρηματικών κριτηρίων & δομών. Στα πλαίσια αυτά ο αγροτικός χώρος θα διασυνδεθεί με τους υπόλοιπους τομείς της οικονομίας χωρίς στεγανά & πάσης φύσεως μεσάζοντες. Χωρίς μονοπώλια & καρτέλ. Η Αγροτική Τράπεζα θα εκσυγχρονισθεί εκ βάθρων και θα αφοσιωθεί στην εκ του νόμου αποστολή της: τη χρηματοδότηση της αγροτικής οικονομίας με ανταγωνιστικούς όρους, θα γίνει πάλι μια πραγματική τράπεζα για τους Έλληνες της υπαίθρου. Ειδικότερα:

α. Εκσυγχρονισμός της Αγροτικής Τραπέζης και επαναφορά της στο -ιδρυτικό της- ρόλο του βασικού φορέως χρηματοδοτήσεως της αγροτικής οικονομίας.

β. Μέσω του Ταμείου Αναπτύξεως Νέας Οικονομίας, δημιουργία ικανού αριθμού επιχειρηματικών κεφαλαίων με αποκλειστικό πεδίο δράσεως την αγροτική οικονομία (συμπεριλαμβανομένων των υποστηρικτικών της κλάδων), τη βιομηχανία και το εμπόριο τροφίμων. Στόχος θα είναι η ανάπτυξη καινοτομιών και η επιθετική προώθηση των ελληνικών αγροτικών προϊόντων.

γ. Αναδιοργάνωση του Εθνικού Ιδρύματος Αγροτικών Ερευνών και διασύνδεσή του με τους φορείς του  Ε.Σ.Α.Χ. Στόχος είναι να παράσχει ερευνητική υποδομή στην αγροτική οικονομία αλλά και να λειτουργήσει ως το Ι.Ο.Β.Ε. του αγροτικού κόσμου.

δ. Δημιουργία Αγροτικού Επιμελητηρίου, ως του βασικού συμβουλευτικού οργάνου της πολιετίας. Θα λειτουργεί και ως φορέας παροχής επιχειρηματικής τεχνογνωσίας στον αγροτικό κόσμο και οργανώσεως των δομών του (Ομάδες Παραγωγών, αγροτικές Α.Ε., δευτεροβάθμιες οργανώσεις κλπ.). Όλοι οι υπάρχοντες οργανισμοί ασφαλιστικού & κλαδικού χαρακτήρος θα λειτουργούν υπό την ευθύνη & επίβλεψη του επιμελητηρίου.

ε. Δημιουργία Ειδικής Τραπέζης Αγροτικών Εκκαθαρίσεων, η οποία θα λειτουργεί εντός της δομής υποκαταστημάτων της Α.Τ.Ε. και θα αναλαμβάνει την εγγύηση & εκκαθάριση των αγροτικών συναλλαγών με σκοπό την προστασία του εισοδήματος των παραγωγών.

Συμπερασματικώς, το πρόγραμμα μας για την αγροτική πολιτική, δεν έχει καμμία απολύτως σχέση με ότι παρουσιάζουν τα υπόλοιπα κόμματα. Χαρακτηρίζεται από αρχές που απαντούν στα αίτια των προβλημάτων της Ελληνικής γεωργίας και ταυτόχρονα, έχει στόχους που αφορούν στην ανάπτυξη δομών που θα παράγουν συνεχώς πολιτική. Η γεωργία είναι μία φυσική διαδικασία. Η κυβέρνηση έχει υποχρέωση να εξασφαλίσει το «έδαφος», να τροφοδοτήσει με γνώση τον άνθρωπο και να φυτέψει το σπόρο. Στη συνέχεια, νομοτελειακές διαδικασίες ενεργοποιούνται και οδηγούν σε ολοκληρωμένη, βιώσιμη & αειφόρο αγροτική ανάπτυξη, σε αντίθεση με τη γραφειοκρατική πολιτική των παραδοσιακών κομμάτων, η οποία δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να εμποδίζει τη φυσική λειτουργία και εξέλιξη των οργανισμών.