Η αγροτική πολιτική αποτελεί κυρίαρχο άξονα της συνολικής πολιτικής μας σκέψης, καθόσον από αυτήν εξαρτώνται θεμελιώδη ζητήματα της οικονομικής, κοινωνικής, και πολιτικής ζωής της χώρας. Η διατροφική αυτάρκεια, η ασφάλεια της τροφής των Ελλήνων πολιτών, η ισόρροπη διασπορά του πληθυσμού μεταξύ υπαίθρου και αστικού χώρου, η αειφόρος διαχείριση των φυσικών πόρων και βεβαίως η οικονομία μας, είναι μόνο μερικά από τα ζητήματα που επιτάσσουν αυτή μας τη θέση.

Ως κυρίαρχος άξονας της πολιτικής μας, η αγροτική πολιτική επηρεάζει και συμμετέχει στο σχεδιασμό όλων των υπόλοιπων βασικών πολιτικών μας όπως παιδεία, υγεία, πολιτισμός, τουρισμός, βιομηχανία, επικοινωνίες, για τον αυτονόητο λόγο πώς η ύπαιθρος, έχει ανάγκη μίας ειδικής προσέγγισης όλων των παραπάνω.

Ταυτοχρόνως, αναπτύσσεται σε ένα αυτόνομο πολιτικό πρόγραμμα, με βάση τις ακόλουθες δύο αρχές:

ΑΡΧΗ 1^η:                 Σχεδιασμός επί μέρους πολιτικών με βάση τις δυνατότητες, τους περιορισμούς και τις ανάγκες της χώρας αλλά και κάθε περιοχής ξεχωριστά.

ΑΡΧΗ 2^η:                Σχεδιασμός επί μέρους πολιτικών από τα κάτω προς τα πάνω και ένα πρόγραμμα ευέλικτο και συνεχώς προσαρμόσιμο στα εκάστοτε νέα δεδομένα.

Τα προγράμματα αγροτικής πολιτικής που παρουσιάστηκαν και εφαρμόστηκαν στη χώρα τα τελευταία 30 χρόνια απέτυχαν, ακριβώς λόγω της έλλειψης των παραπάνω αρχών.

• Δεν σχεδιάστηκαν με βάση τις δυνατότητες της κάθε περιοχής αλλά με γνώμονα την είσπραξη επιδοτήσεων (βαμβάκι).
• Δεν σχεδιαστήκαν με γνώμονα τις ανάγκες της χώρας και γι΄αυτό η πορεία του Εθνικού ακαθάριστου γεωργικού προϊόντος σε καλλιέργειες αιχμής όπως τα οπωροκηπευτικά, παρουσιάζουν δραματική μείωση και η χώρα εισάγει είδη στην παραγωγή των οποίων διαθέτει μοναδικά πλεονεκτήματα (εσπεριδοειδή, λαχανικά κ.λ.π.).
• Δεν σχεδιάστηκαν από τα κάτω προς τα πάνω, δεν έλαβαν δηλαδή ποτέ υπ' όψιν τη γνώμη των ανθρώπων της υπαίθρου, γι΄αυτό και ποτέ δεν μπόρεσαν να καλύψουν πραγματικές ανάγκες και να υιοθετηθούν από τους αγρότες.
• Ήταν άκαμπτα και μονολιθικά και δεν μπόρεσαν να προσαρμοστούν στις συνεχείς και τεράστιες αλλαγές της αγοράς, του κλίματος, των ανθρώπων, της οικονομίας.

Το πρόγραμμα των ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ απαντά σε όλα τα ανωτέρω.

Εξειδικεύοντας τις πολιτικές μας για τη γεωργία, οφείλουμε να λάβουμε υπόψη την υφιστάμενη κατάσταση της Ελληνικής υπαίθρου από πλευράς φυσικού περιβάλλοντος και ανθρώπων.

Εκεί συναντάμε δύο κρίσιμα προβλήματα που χρειάζονται επειγόντως πολιτικές αναστροφής. Πρόκειται για δύο ζητήματα που βρίσκονται σε κορυφαία κρίση και ως τέτοια τα αντιμετωπίζουμε.

Θεωρούμε πώς καμία επιμέρους αγροτική πολιτική δεν μπορεί να υλοποιηθεί, αν το φυσικό περιβάλλον και οι κοινωνίες της υπαίθρου, δεν ξαναβρούν τη φυσική τους κατάσταση και αρμονία.  Αυτές είναι οι δύο πρώτες μας προτεραιότητες.

Με βάση τις θεμελιώδεις αρχές μας, θα θεσπισθούν Αυστηροί & Σαφείς Κανόνες, για την διαχείριση των υδάτων, τη χρήση αγροχημικών (από ποιους, πού και πώς), τη δασική πολιτική και τα συναφή περιβαλλοντικά αλλά και χωροταξικά θέματα.

Στη συνέχεια έρχεται Ο ΑΓΡΟΤΗΣ. Πρέπει ως κοινωνία να τον πείσουμε ότι τον αναγνωρίζουμε ως μια σπουδαία -όπως και είναι άλλωστε- επαγγελματική τάξη. Γι΄αυτό και η κατοχύρωση του επαγγέλματος είναι η πρώτη μας προτεραιότητα. Μία κατοχύρωση όμως ουσιαστική, που θα του παρέχει επαγγελματικά εφόδια και θα τον κάνει διακριτό ανάμεσα στα υπόλοιπα επαγγέλματα.

Και εδώ η αρχή από τα κάτω προς τα πάνω θα δώσει την ορθή λύση. Μόνες τους οι αγροτικές κοινωνίες πρέπει να συζητήσουν και να αποφασίσουν για το «τι» και το «πώς». Η κυβέρνησή μας θα έρθει στο σημείο αυτό να προτείνει, να οργανώσει το διάλογο και να εγγυηθεί την εφαρμογή των αποφάσεων.

Ταυτοχρόνως, με βάση την αρχή της «συνεχούς προσαρμογής», θα επανεξετάζει και θα επαναπροσδιορίζει τις εκάστοτε πολιτικές. Αυτό, άλλωστε, θα εφαρμοστεί σε κάθε διαδικασία.

Μέσω της κατοχυρώσεως του αγροτικού επαγγέλματος, θα απαντηθούν με σαφήνεια χρονίζονται ζητήματα όπως το κληρονομικό δίκαιο των γεωργικών εκτάσεων (πολυτεμαχισμός), θέματα φορολογίας, οι προϋποθέσεις και οι προτεραιότητες πρόσβασης σε επιδοτήσεις κ.λ.π.

Πρωταρχικό και βασικό εφόδιο που θα θέσουμε στην υπηρεσία του αγρότη, είναι η «γνώση». Η διαρκής εκπαίδευση - κατάρτιση - πληροφόρηση των αγροτικών κοινωνιών, είναι για μας το κυρίαρχο και πρωτεύων μέσο για την αναστροφή της καχεξίας της Ελληνικής υπαίθρου. Είμαστε σαφείς. Αν θα πρέπει να διαλέξουμε ανάμεσα σε ένα εργοστάσιο ή μία διαδικασία «γνώσης», επιλέγουμε το δεύτερο σαν προτεραιότητα. Πρώτα μαθαίνεις να οδηγείς και μετά «πιάνεις τιμόνι». Επίσης, μεγάλη σημασία θα δοθεί στην τεχνολογική & εφηρμοσμένη αγροτική έρευνα. Ο ρόλος του Εθνικού Ιδρύματος Αγροτικών Ερευνών αναβαθμίζεται και διευρύνεται!

Όπως γίνεται αντιληπτό, έως τώρα έχουμε προσεγγίσει τους δύο από τους τέσσερις βασικούς συντελεστές της παραγωγής. Το «έδαφος» (φυσικό περιβάλλον) και την «εργασία», (άνθρωπο). Η ιεράρχηση είναι δεδομένη.

Σειρά έχουν ο τρίτος & τέταρτος από τους συντελεστές της παραγωγής, το «κεφάλαιο» και η «επιχειρηματικότητα». Είναι έννοιες απολύτως συνδεδεμένες και συμπληρωματικές. Εφ' όσον έχεις φυσικούς πόρους, εφ' όσον έχεις ανθρώπους (στόχοι 1^ος και 2^ος), χρειάζεται ένας «άριστος» συνδυασμός επιχειρηματικότητας & κεφαλαίου για να απογειωθεί η ελληνικός αγροτικός χώρος!

Η πρώτη προτεραιότητα ανάμεσα στα δύο είναι η «επιχειρηματικότητα». Αυτό ίσως ακούγεται παράδοξο σε σύγκριση με τα παραδοσιακά αγροτικά προγράμματα που κυκλοφορούν στη χώρα μας (και μόνο σε αυτήν ίσως...) και που προβάλλουν τους οικονομικούς πόρους ως  κέντρο αναφοράς τους, όμως δεν είναι! Τα προγράμματα αυτά είναι εντελώς λανθασμένα γι' αυτό και έχουν χρεωκοπήσει στη πράξη και έχουν απαξιωθεί, όχι μόνο στη συνείδηση των αγροτών αλλά και όλων των Ελλήνων πολιτών!!!

Η επιχειρηματικότητα στην Ελληνική ύπαιθρο, θα πυροδοτηθεί αρχικώς από τη «γνώση» και  θα τροφοδοτηθεί στη συνέχεια, αναπτυξιακώς, από τους εξής πόρους:

-               Κατ' αρχήν από την κατοχύρωση του επαγγέλματος. Ο γεωργός, ως αναγνωρισμένη, διακριτή & εγγυημένη επαγγελματική οντότητα, θα αυτοενεργοποιηθεί με βάση και την πηγαία κλήση του Έλληνα για εμπόριο & επιχειρήσεις.

-               Εδώ θα έρθει η κυβέρνησή να προσφέρει την ολοκλήρωση. Και η ολοκλήρωση της αγροτικής επιχειρηματικότητας δεν μπορεί να έρθει παρά μόνο μέσα από ένα ξεκάθαρο, αυτόνομο, με απολύτως σαφή επιχειρηματική στόχευση, θεσμό αγροτικών συνεταιρισμών. Αυτοί θα προσφέρουν τη δικτύωση, τις συνεργασίες και τα μέσα για κάθε ατομική ή συλλογική επιχειρηματική δράση στην Ελληνική ύπαιθρο. Μέσα από αυτούς θα δημιουργηθούν οργανωμένες δομές παραγωγής, μεταποίησης και συσκευασίας των προϊόντων. Δομές συλλογικής προμήθειας εφοδίων και εξοπλισμού. Δίκτυα διανομής. Aγροτικά super market. Μόνο μία τέτοια θεσμική και οργανωτική δομή των αγροτικών συνεταιρισμών, με την προϋπόθεση ότι έχει προηγηθεί η γνώση, μπορεί να ολοκληρώσει την Ελληνική μας γεωργία.

-               Καθόλου τυχαία, αφήσαμε τελευταίο το συντελεστή «κεφάλαιο». Όχι γιατί δεν είναι σημαντικός. Όχι, βέβαια, γιατί είναι σε πλεόνασμα. Αλλά γιατί, εφ' όσον εξασφαλίσουμε το φυσικό περιβάλλον, τη γνώση και την επιχειρηματικότητα, είμαστε σίγουροι, όπως είναι σίγουρος και κάθε Έλληνας που έχει βιωματική σχέση με την Ελληνική γεωργία, πώς κανένας οικονομικός πόρος δεν θα μας αντισταθεί. Η κυβέρνηση πρέπει να σχεδιάσει και να υλοποιήσει ένα Εθνικό Σχέδιο Αγροτικής Χρηματοδοτήσεως (Ε.Σ.Α.Χ.). Ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα χρηματοδοτήσεων κάθε μορφής, κεφαλαιακών & δανειακών, με ταυτόχρονη χρήση καινοτομικών μεθόδων & επιχειρηματικών κριτηρίων & δομών. Στα πλαίσια αυτά ο αγροτικός χώρος θα διασυνδεθεί με τους υπόλοιπους τομείς της οικονομίας χωρίς στεγανά & πάσης φύσεως μεσάζοντες. Χωρίς μονοπώλια & καρτέλ. Η Αγροτική Τράπεζα θα εκσυγχρονισθεί εκ βάθρων και θα αφοσιωθεί στην εκ του νόμου αποστολή της: τη χρηματοδότηση της αγροτικής οικονομίας με ανταγωνιστικούς όρους, θα γίνει πάλι μια πραγματική τράπεζα για τους Έλληνες της υπαίθρου. Ειδικότερα:

α.            Εκσυγχρονισμός της Αγροτικής Τραπέζης και επαναφορά της στο -ιδρυτικό της- ρόλο του βασικού φορέως χρηματοδοτήσεως της αγροτικής οικονομίας.

β. Μέσω του Ταμείου Αναπτύξεως Νέας Οικονομίας, δημιουργία ικανού αριθμού επιχειρηματικών κεφαλαίων με αποκλειστικό πεδίο δράσεως την αγροτική οικονομία (συμπεριλαμβανομένων των υποστηρικτικών της κλάδων), τη βιομηχανία και το εμπόριο τροφίμων. Στόχος θα είναι η ανάπτυξη καινοτομιών και η επιθετική προώθηση των ελληνικών αγροτικών προϊόντων.

γ. Αναδιοργάνωση του Εθνικού Ιδρύματος Αγροτικών Ερευνών και διασύνδεσή του με τους φορείς του  Ε.Σ.Α.Χ. Στόχος είναι να παράσχει ερευνητική υποδομή στην αγροτική οικονομία αλλά και να λειτουργήσει ως το Ι.Ο.Β.Ε. του αγροτικού κόσμου.

δ. Δημιουργία Αγροτικού Επιμελητηρίου, ως του βασικού συμβουλευτικού οργάνου της πολιετίας. Θα λειτουργεί και ως φορέας παροχής επιχειρηματικής τεχνογνωσίας στον αγροτικό κόσμο και οργανώσεως των δομών του (Ομάδες Παραγωγών, αγροτικές Α.Ε., δευτεροβάθμιες οργανώσεις κλπ.). Όλοι οι υπάρχοντες οργανισμοί ασφαλιστικού & κλαδικού χαρακτήρος θα λειτουργούν υπό την ευθύνη & επίβλεψη του επιμελητηρίου.

ε. Δημιουργία Ειδικής Τραπέζης Αγροτικών Εκκαθαρίσεων, η οποία θα λειτουργεί εντός της δομής υποκαταστημάτων της Α.Τ.Ε. και θα αναλαμβάνει την εγγύηση & εκκαθάριση των αγροτικών συναλλαγών με σκοπό την προστασία του εισοδήματος των παραγωγών.

Συμπερασματικώς, το πρόγραμμα μας για την αγροτική πολιτική, δεν έχει καμμία απολύτως σχέση με ότι παρουσιάζουν τα υπόλοιπα κόμματα. Χαρακτηρίζεται από αρχές που απαντούν στα αίτια των προβλημάτων της Ελληνικής γεωργίας και ταυτόχρονα, έχει στόχους που αφορούν στην ανάπτυξη δομών που θα παράγουν συνεχώς πολιτική. Η γεωργία είναι μία φυσική διαδικασία. Η κυβέρνηση έχει υποχρέωση να εξασφαλίσει το «έδαφος», να τροφοδοτήσει με γνώση τον άνθρωπο και να φυτέψει το σπόρο. Στη συνέχεια, νομοτελειακές διαδικασίες ενεργοποιούνται και οδηγούν σε ολοκληρωμένη, βιώσιμη & αειφόρο αγροτική ανάπτυξη, σε αντίθεση με τη γραφειοκρατική πολιτική των παραδοσιακών κομμάτων, η οποία δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να εμποδίζει τη φυσική λειτουργία και εξέλιξη των οργανισμών.

ΑΝΕΡΓΙΑ & ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΘΕΣΕΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Α.            ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ & ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ

Α.1.          ΔΙΑΡΘΡΩΤΙΚΗ ΑΝΕΡΓΙΑ

H ανεργία ιεραρχείται, από την κοινή γνώμη, ως ένα από τα κυρίαρχα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας. Αποτελεί επίμονο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας, το οποίο οι διαδοχικές κυβερνήσεις της τελευταίας 35ετίας απέτυχαν να επιλύσουν. Συνήθη θύματα αυτής της κοινωνικής αδικίας είναι οι γυναίκες και οι νέοι. Η ανεργία στην Ελλάδα οφείλεται σε διαρθρωτικά προβλήματα της οικονομίας και όχι σε συγκυριακούς λόγους, που έχουν να κάνουν με τον οικονομικό κύκλο. Tα υψηλά ποσοστά ανεργίας στην ελληνική αγορά εργασίας, μπορούν να αποδοθούν, κυρίως, στους εξής παράγοντες:

i. Στο στρεβλό αναπτυξιακό μοντέλο της ελληνικής οικονομίας, το οποίο παρά τους υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης μέχρι πρόσφατα, ούτε καν τα υφιστάμενα επίπεδα απασχόλησης δεν μπορεί να συντηρήσει, πόσο μάλλον να συμβάλει και στην απορρόφηση ανέργων. Χαρακτηριστικά αυτού του αναπτυξιακού μοντέλου είναι η έμφαση στις κατασκευές (των οποίων η δυναμική πλέον μειώνεται), η συρρίκνωση του αγροτικού τομέα, η αποβιομηχάνιση, η μείωση της αυτοαποσχόλησης και ο διογκωμένος δημόσιος τομέας.

ii. Στο ότι η προσφορά ατόμων με υψηλές δεξιότητες (πτυχιούχων) δεν ανταποκρίνεται σε αντίστοιχη ζήτηση. Αυτό οφείλεται, πρώτον, στην αδυναμία του εκπαιδευτικού συστήματος να προσαρμοστεί στις ανάγκες της αγοράς εργασίας και, δεύτερον, στην (θετική βεβαίως) εμμονή των Ελλήνων για την απόκτηση ανώτατης εκπαίδευσης με στόχο την επαγγελματική αποκατάσταση. Πολλές ανεξάρτητες έρευνες διαπιστώνουν την αναντιστοιχία των γνώσεων των αποφοίτων των Α.Ε.Ι./Τ.Ε.Ι. σε σχέση με τις ανάγκες των επιχειρήσεων, αλλά και την έλλειψη αναγκαίων ειδικοτήτων έναντι της υπερεπάρκειας άλλων. Εξ αιτίας του γεγονότος ότι βασική λειτουργία του εκπαιδευτικού συστήματος παραμένει το να προετοιμάζει υπαλλήλους για τον δημόσιο τομέα, παρατηρούμε να συνεχίζεται η αθρόα συμμετοχή σε διαγωνισμούς προσλήψεων στο δημόσιο και τις εταιρείες του, ενώ σε -πολλές- συγκεκριμένες ειδικότητες παρουσιάζεται έλλειψη προσφοράς εργασίας, όπως διαπιστώνει ο Ο.Α.Ε.Δ. (π.χ. τεχνικά επαγγέλματα). Μέχρι σήμερα, δεν υπήρξε καμία σοβαρή αντιμετώπιση αυτού του κατά βάσιν διαρθρωτικού προβλήματος της ελληνικής αγοράς εργασίας.

iii. Στη χαμηλή αποδοτικότητα των ενεργητικών πολιτικών απασχόλησης. Δυστυχώς, ένα πολύ μικρό ποσοστό από τον συνολικό αριθμό των ανέργων βρίσκει εργασία χρησιμοποιώντας τις υπηρεσίες του Ο.Α.Ε.Δ. Στην ουσία, ο Ο.Α.Ε.Δ. χρησιμοποιείται περισσότερο ως πάροχος του επιδόματος και λιγότερο ως μηχανισμός εξεύρεσης εργασίας. Επιπροσθέτως, οι δαπάνες της χώρας μας σε ενεργητικές πολιτικές απασχόλησης είναι αρκετά χαμηλότερες συγκριτικώς με τις υπόλοιπες χώρες του ΟΟΣΑ.

A.2.         ΑΝΕΡΓΙΑ ΠΡΟΚΑΛΟΥΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ.

Πέραν αυτών, η ελληνική οικονομία πλήττεται από τις συνέπειες της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσεως, η οποία αναδεικνύει & επιδεινώνει τα διαρθρωτικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας. Στην τρέχουσα δυσμενή οικονομική συγκυρία, το άμεσο πρόβλημα είναι η διατήρηση & ενίσχυση του επιπέδου απασχολήσεως, ώστε σε βραχυχρόνιο διάστημα να αποφευχθεί η υψηλή ανεργία, η συνεπαγόμενη φτώχεια και -τελικώς- η διάρρηξη του κοινωνικού ιστού.

Β.            ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΑΜΕΣΩΝ ΜΕΤΡΩΝ

Β.1.          ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΗ ΤΩΝ ΑΝΕΡΓΩΝ.

i. Επιμήκυνση της περιόδου χορήγησης του επιδόματος ανεργίας ώστε να μην παρουσιασθούν φαινόμενα φτώχειας & ανέχειας, δηλαδή αδυναμία κάλυψης καθημερινών διατροφικών & στεγαστικών αναγκών.

ii. Συντονισμός των μεγάλων φορέων κοινωνικού/φιλανθρωπικού έργου (π.χ. υπηρεσίες Αρχιεπισκοπής & Ιερών Μητροπόλεων, Δημοτικές Υπηρεσίες, Κοινωνικοί Λειτουργοί κλπ.).

iii. Λήψη δέσμης αμέσων μέτρων για περιοχές υψηλής ανεργίας. Προώθηση & ενθάρρυνση τοπικών συμφώνων εργασίας, 3ετούς διάρκειας.

iv. Ελεγχόμενη & περιορισμένη ελαστικοποίηση της αγοράς εργασίας με σκοπό την μεγαλύτερη δυνατή απορρόφηση ανέργων, έστω και για μερική απασχόληση.

Β.2.         ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΚΑΙ ΑΥΞΗΣΗ ΤΩΝ ΘΕΣΕΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΣ.

Πρόσληψη ανέργων από επιχειρήσεις, με κρατική επιδότηση των ασφαλιστικών εισφορών έως του ισόποσου του επιδόματος ανεργίας. Η επιδότηση θα αφορά νέες θέσεις εργασίας και όχι συγκεκριμένους εργαζομένους, ενώ θα ισχύει και για νεοϊδρυόμενες επιχειρήσεις. Η καταβολή των επιδοτήσεων θα γίνεται απ' ευθείας από το κράτος προς το Ι.Κ.Α. και τα λοιπά ταμεία, προς αποφυγή της γραφειοκρατίας. Το πρόγραμμα θα είναι άμεσο, ευέλικτο και αντιγραφειοκρατικό, αλλά θα προβλέπει αυστηρούς κανόνες ευθύνης εργοδοτών & εργαζομένων, με σκοπό την αποφυγή της απάτης και της διασπαθίσεως του δημοσίου χρήματος. Η διάρκεια του προγράμματος θα είναι 3ετής.

Β.3.         ΜΕΤΡΑ ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟΥ ΑΠΟΔΟΣΕΩΣ - ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΑ ΜΕΤΡΑ.

Η δραστική μείωση της ανεργίας μπορεί να επιτευχθεί μέσω της αειφόρου οικονομικής ανάπτυξης. Ο βασικός μοχλός της αειφόρου ανάπτυξης είναι ασφαλώς η ιδιωτική επιχειρηματικότητα, την οποία το κράτος οφείλει να ενισχύει νομοθετικώς, διοικητικώς & φορολογικώς, με κριτήριο την τεκμηριωμένη

βιωσιμότητα των επιχειρηματικών σχεδίων και την επιλογή τομέων, οι οποίοι παρουσιάζουν συγκριτικό πλεονέκτημα για την ελληνική οικονομία. Στα πλαίσια της φιλοσοφίας αυτής, παραθέτουμε κατωτέρω μερικά -ενδεικτικώς και μόνον- μέτρα που θα ενισχύσουν την οικονομική ανάπτυξη και θα δημιουργήσουν, σε εύλογο χρονικό διάστημα, νέες θέσεις εργασίας. -

i. Άμεση δημιουργία ζωνών ελεύθερου εμπορίου & επενδύσεων, με την παροχή ισχυρών φορολογικών κινήτρων. Το μέτρο θα εφαρμοσθεί κατά προτεραιότητα στις περιοχές με τη μεγαλύτερη ανεργία. Θα έχουν προτεραιότητα οι επενδύσεις που θα απασχολούν στελέχη & προσωπικό από τις τοπικές κοινωνίες, καθώς και νέους ανέργους πτυχιούχους. Επίσης, θα υποστηριχθούν πρωτοβουλίες συνεταιριστικού & πολυμετοχικού χαρακτήρος.

ii. Εκσυγχρονισμός & αναδιάρθρωση του Ο.Α.Ε.Δ. συμφώνως των ευρωπαϊκών προτύπων, ώστε να ανταπεξέλθει με ταχύτητα & επιτυχία στις νέες μεταβαλλόμενες συνθήκες της αγοράς εργασίας. Πρέπει μέσω της λειτουργίας του να ενισχύουεμτην απασχόληση αντί να επιδοτούμετην ανεργία!

iii. Επιβολή στις τράπεζες ποσοστώσεως επί των συνολικών χορηγήσεών τους υπέρ των χορηγήσεων προς επιχειρήσεις. Έτσι θα υπάρξει καλύτερη χρηματοδότηση της παραγωγής, αύξηση των θέσεων εργασίας και μείωση της ροπής προς κατανάλωση εισαγομέων προϊόντων.

iv. Άμεση ενίσχυση δημιουργίας νέων Εταιρειών Κεφαλαίων Επιχειρηματικών Συμμετοχών (Ε.Κ.Ε.Σ.), με συμμετοχή επενδυτικών κεφαλαίων του ιδιωτικού τομέως. Οι Ε.Κ.Ε.Σ. αυτές θα χρηματοδοτήσουν την ίδρυση ή την περαιτέρω ανάπτυξη επιχειρήσεων από κοινού με ιδιώτες επιχειρηματίες. Θα γίνει προσπάθεια άντλησης πόρων από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Επενδύσεων, ενώ οι Ε.Κ.Ε.Σ. θα πρέπει να έχουν και τομεακό ή γεωγραφικό χαρακτήρα, ώστε να υπάρξει η μεγαλύτερη δυνατή διάχυση της ανάπτυξης.

v. Άμεση χρηματοδότηση από την Αγροτική Τράπεζα των εγκεκριμένων επενδυτικών σχεδίων ομάδων παραγωγών, τα οποία εκκρεμούν. Σκοπός του μέτρου είναι η ενίσχυση της αγροτικής παραγωγής, της διατήρησης και της δημιουργίας νέων θέσεων στον αγροτικό τομέα.

vi. Σε συνεργασία με τους παραγωγικούς φορείς, άμεση αξιοποίηση της υποδομής και του δυναμικού των Τ.Ε.Ι. στην κατεύθυνση της ταχύρρυθμης εκπαίδευσης, για την δημιουργία στελεχών που θα αξιοποιηθούν στην τοπική οικονομία.

vii. Ιδίως για την ενίσχυση της εργασίας στον κατασκευαστικό κλάδο, ο οποίος κατ' εξοχήν πλήττεται από την κρίση, θα καταβληθεί προσπάθεια, εκτός της επιτάχυνσης των δημοσίων έργων, να τεθεί σε εφαρμογή -με έκτακτες διαδικασίες- ένα ευρύ πρόγραμμα αστικών αναπλάσεων σε όλες τις μεγάλες πόλεις, με στόχους την αύξηση των διαθέσιμων θέσεων στάθμευσης, την δημιουργία χώρων αθλοπαιδιών στις γειτονιές κλπ.

Β.4.         ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΑΚΡΟΠΡΟΘΕΣΜΩΝ ΜΕΤΡΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΔΙΑΡΘΡΩΤΙΚΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ.

i. Αλλαγή του ορισμού των ανέργων και της μεθοδολογίας καταμετρήσεώς των, ώστε να είναι σαφές το πραγματικό μέγεθος του προβλήματος και τα ποιοτικά του χαρακτηριστικά.

ii. Αλλαγή της κυρίαρχης νοοτροπίας των νέων στην Ελλάδα για διορισμό στο δημόσιο με την προβολή ενός δημιουργικού & παραγωγικού τρόπου σκέψεως και με καλλιέργεια πνεύματος  επιχειρηματικότητος, ανταγωνιστικότητος & εξωστρέφειας και τη δημιουργία σημαντικών αντικινήτρων για το διορισμό στο δημόσιο. Οι προσλήψεις στο δημόσιο δεν μπορούν πλέον να λειτουργούν ως ανάχωμα κατά της ανεργίας.

iii. Εξατομικευμένη στήριξη του ανέργου, η οποία θα του δίνει τη δυνατότητα να επιλέξει το μέτρο στήριξης που ταιριάζει περισσότερο στην περίπτωση του. Τέτοια μέτρα μπορούν να είναι η κατάρτιση και η επανακατάρτιση, οι επιδοτήσεις επιχειρηματικών πρωτοβουλιών ανέργων και τα εξειδικευμένα κίνητρα για πρόσληψή τους από επιχειρήσεις.

iv. Σύνδεση της ανώτατης παιδείας με τις παραγωγικές ανάγκες του τόπου. Μετατροπή των Τ.Ε.Ι. σε σχολές παραγωγής ειδικοτήτων που έχουν σχέση με την οικονομία του τόπου εγκαταστάσεώς των.

Εισήγηση του Αναπληρωτή Προέδρου, καθηγητή κ. Αν. Τσάμη, στην εκδήλωση της 2ας Ιουνίου 2010.

Η ελληνική πολιτεία και συνακόλουθα η ελληνική κοινωνία στερούνται κινητηρίου οράματος είτε θετικού ως επίτευξη κάποιου εθνικού στόχου, είτε αποτρεπτικού απέναντι σε ισχυρό κίνδυνο. Έχουμε ανάγκη και από τα δύο, καθώς τα κείμενα και οι λόγοι που θεωρούν αναπόφευκτη ή επιθυμητή τη χρεοκοπία στοχεύουν στην παραπέρα αποδυνάμωση, αποδόμηση και πολιτικό-οικονομική εξάρτηση του Ελληνικού κράτους και των πολιτών του.

Δεν είναι όμως δυνατόν οι έλληνες να αποδεχθούμε την αποτυχία ως «υποχρεωτική» εκδοχή της ζωής μας και του μέλλοντος των παιδιών μας. Γι' αυτό είναι η ώρα των δομικών αλλαγών και μεταρρυθμίσεων χωρίς αναβολή. Τώρα θα μετρηθούμε όλοι, ηγεσίες και πολίτες αν διαθέτουμε λόγο -πρόταση & επιθυμία- ικανότητα για δράση.  Επάνω στα ερείπια η κριτική είναι εύκολη ακόμη και γι' αυτούς που τα δημιούργησαν.

Οι ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΙ ιδρύθηκαν για να συμβάλλουν θετικά σ' αυτόν τον αγώνα. Δεν ισχυριζόμαστε ότι οι προτάσεις μας είναι ιδανικές, πλήρεις ή εγγυημένης αποτελεσματικότητας.  Πιστεύουμε όμως, βαθιά, πως είναι προς τη σωστή κατεύθυνση εξόδου από την κρίση και συνεπείς προς το πολιτικό μας δίπολο, της ελεύθερης δημιουργικής δραστηριότητας και του κράτους ρυθμιστή που νοιάζεται για τους πολίτες του. Αν συνταχθούμε όλοι στην κοινή προσπάθεια θα πετύχουμε ταυτόχρονα:

α. Να αναστρέψουμε την αρνητική «σπείρα» που κάθε μέρα επιδεινώνει τα προβλήματα.

β. Να αποκαταστήσουμε το τραυματισμένο κύρος και την αξιοπιστία της χώρας μας με άμεση συνέπεια την προσβασιμότητα στις χρηματαγορές.

γ. Να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για συνεχή & διατηρήσιμη ανάπτυξη.

ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΥΤΑ; ΠΩΣ;

-               Ναι, με κόπο, με μόχθο, με καθολική συμμετοχή & συνεισφορά, με διαφάνεια & έλεγχο, για να νοιώθει ο κάθε πολίτης ότι αυτή τη φορά δε θα γεννηθούν οι ομάδες παρασίτων, ούτε εκείνες οι ηγεσίες που θα εκμεταλλευθούν τον κόπο του.

-               Σήμερα παρουσιάζουμε μια δέσμη προτάσεων πάνω σε τέσσερις άξονες παραγωγικής δραστηριότητας και σε δύο δημοσιονομικής αναπροσαρμογής.

Πρωτογενής Τομέας (Αγροτκή Οικονομία - Αξιοποίηση Φυσικού Πλούτου)

Οι ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΙ έχουν ήδη διαμορφώσει ένα πλαίσιο Αρχών Αγροτικής Πολιτικής οι οποίες συνοψίζονται στα ακόλουθα:

1. Στην ανάγκη μεσομακροπρόσθεσμου σχεδιασμού τόσο ανά τομέα παραγωγής όσο και ανά περιοχή με βάση τους διαθέσιμους πόρους και τους περιορισμούς.  Κρίσιμος παράγοντας επιτυχίας η συμμετοχή του τοπικού πληθυσμού.

2. Στη δημιουργία και ανάπτυξη επαγγελματικής «γνώσης» στους αγρότες μας με διαρκή εκπαίδευση, κατάρτιση και πληροφόρηση.  Πιστοποίηση αυτής της γνώσης και δημιουργία Αγροτικού Επιμελητηρίου

3. Ο σχεδιασμός, η γνώση, η πιστοποίηση, είναι παράγοντες που θα προστατεύσουν ουσιαστικά τους φυσικούς πόρους και το περιβάλλον της χώρας, ενώ θα αναβαθμίσουν την ποιότητα των προϊόντων και θα καταξιώσουν το αγροτικό επάγγελμα

4. Ενίσχυση της έννοιας της επιχειρηματικότητας και της επιχειρηματικής δραστηριότητας με συλλογικές δράσεις και συνεταιρισμούς νέου τύπου με οργανωμένες και σύγχρονες δομές παραγωγής και διακίνησης των αγροτικών προϊόντων

5. Εξασφάλιση των απαιτούμενων κεφαλαίων με ένα εθνικό σχέδιο αγροτικής χρηματοδότησης με εκτελεστικό βραχίονα την Αγροτική Τράπεζα και τη δημιουργία ειδικού χρηματοπιστωτικού οργανισμού Αγροτικών Διακανονισμών

6. Επιστράτευση και επί τόπου αξιοποίηση όλων των εμπλεκομένων φορέων, Υπουργείου Γεωργίας, Γεωπόνων, Εθνικού Κέντρου Αγροτικών Ερευνών, Γεωτεχνικού Επιμελητηρίου κ.α.

7. Ενεργοποίηση και αξιοποίηση του δικτύου των Ελληνικών πρεσβειών ως γραφείων έρευνας της διεθνούς αγοράς και ως γραφείων διασύνδεσης με τους οργανωμένους φορείς παραγωγής όλων των τομέων (Γεωργία, Βιομηχανία, Τουρισμός κλπ)

Δευτερογενής Τομέας - Μεταποίηση (Βιομηχανία & Βιοτεχνία).

i. Άμεση προτεραιότητα στην ανάπτυξη.  Πρέπει να «καπνίσουν» ξανά οι καμινάδες. Σε ειδικά επιλεγμένους χώρους βάσει του Εθνικού Χωροταξικού Σχεδίου, εξασφαλίζοντας όλες τις αναγκαίες υποδομές ενέργειας και -κυρίως- την προστασία του περιβάλλοντος από κάθε μορφής απόβλητα.

ii. Στους παραπάνω χώρους η διαδικασία αδειοδότησης θα είναι άμεση από ειδικό φορέα χωρίς εμπλοκή καμίας άλλης αρχής ή δημόσιας υπηρεσίας.

iii. Ενίσχυση του επιχειρηματικού πνεύματος και της καινοτόμου δράσης μεταξύ των νέων, κυρίως, με παράλληλη επιμόρφωση & ενημέρωση στις σύγχρονες βέλτιστες πρακτικές και τεχνικές

iv. Ενίσχυση του υγιούς ανταγωνισμού με ταυτόχρονο δημόσιο στιγματισμό της αισχροκέρδειας όπου την εντοπίζουν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί.

v. Μέσα από ειδικές δράσεις και με τη βοήθεια της τεχνικής εκπαίδευσης διατήρηση ζωντανών μιας σειράς τεχνικών επαγγελμάτων (ξυλουργού, σιδερά κ.α.) σε όλη την επικράτεια.

Τριτογενής Τομέας - Υπηρεσίες (Τουρισμός, Πολιτισμός, Παιδεία, Υγεία, Ναυτιλία, Μεταφορές)

Η Ελλάδα έχει όλες τις προϋποθέσεις να εξελιχθεί σε υπερεθνικό κέντρο, τουλάχιστον της Νοτιοανατολικής Ευρώπης στις παραπάνω δραστηριότητες.  Το οφείλει στο παρελθόν της και το χρωστά στις μελλοντικές γενιές της.  Και αυτό είναι εφικτό διότι διαθέτει παράδοση, τεχνογνωσία και ανθρώπινο δυναμικό.

α. Διεθνές επιστημονικό κέντρο σπουδών, συνεδρίων και πολιτιστικών εκδηλώσεων συνδυάζοντας τις αρετές του τόπου (περιβάλλον, ιστορία, μνημεία, παράδοση) με το υψηλού επιπέδου παγκόσμιου ακαδημαϊκού και καλλιτεχνικού προσωπικού και του αντίστοιχου ικανού τοπικού.

β. Αξιολόγηση από την πολιτεία του «εν υπνώσει» δυναμικού των Ελληνικών Πανεπιστημίων με συμμετοχή σε έργα, σε μελέτες, σε εποπτείες με υπεύθυνους και υπόλογους καθηγητές.  Παράλληλα τα εκπαιδευτικά προγράμματα των Ελληνικών ΑΕΙ, ΑΤΕΙ οφείλουν να αναπροσαρμόζονται για να προετοιμάζουν τους απόφοιτούς τους για ανταγωνιστική δραστηριότητα στο σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον.

γ. Στον τουρισμό απαιτείται άμεσα η χωροταξική οριοθέτηση των περιοχών ειδικής ανάπτυξης και παράλληλα η αναβάθμιση της ποιότητας των προσφερομένων υπηρεσιών σε όλο το κύκλωμα (μεταφορές, καταλύματα, εστίαση, ψυχαγωγία, Μουσεία και μνημεία κλπ).  Η άσκηση αποτελεσματικής εποπτείας θα εξασφαλίσει το στόχο αυτό.

Χρηματοπιστωτικό Σύστημα

Θεμελιώδης προϋπόθεση για την ανάπτυξη και τη βελτίωση των συνθηκών οικονομικής δραστηριότητος αποτελεί η ύπαρξη ενός υγιούς και αποτελεσματικού χρηματοπιστωτικού συστήματος, το οποίο όμως, θα ενεργεί εντός εποπτευομένου ρυθμιστικού πλαισίου. Στη κατεύθυνση αυτή διατυπώσαμε οκτώ πολύ συγκεκριμένες θέσεις με σκοπό την ενίσχυση του ανταγωνισμού, την προστασία των δανειοληπτών και της διαφάνειας στις συναλλαγές, την κατάργηση της νομιμότροπης τοκογλυφίας και -πρωτίστως- την ακώλυτη και κατά προτεραιότητα χρηματοδότηση των επιχειρήσεων με σκοπό την ενίσχυση της παραγωγικής βάσεως της εθνικής μας οικονομίας, την αύξηση των θέσεων εργασίας και την μείωση των εισαγομένων προϊόντων.

Δημοσιονομικό έλλειμμα

Εκτός από τον περιορισμό των δαπανών του κράτους για τις οποίες οι Δημοκρατικοί σε ανύποπτο χρόνο είχαν διατυπώσει τις προτάσεις τους, η δεύτερη κύρια συνιστώσα του ελλείμματος είναι το ισχύον φορολογικό σύστημα το οποίο και την απόλυτη διαφθορά γέννησε και

τα έσοδα του κράτους εξανέμισε.  Απαιτείται επομένως ριζική αναθεώρησή του και στο σκέλος του φόρου και στο σκέλος της είσπραξής του. Στο θέμα αυτό οι ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΙ προτείνουν:

i. Να καταργηθεί κάθε έννοια και περίπτωση φοροαπαλλαγής.  Όπου απαιτείται κοινωνική προστασία αυτή θα παρέχεται θετικά.

ii. Απλοποίηση και διαχρονικά στοχευμένη μείωση των φορολογικών συντελεστών και του Φ.Π.Α.  Η σταδιακή μείωση των συντελεστών φορολογίας σε συνδυασμό με τον αυστηρό έλεγχο και τις ποινές θα ελαχιστοποιήσουν τη μάστιγα της διαφθοράς και της φοροδιαφυγής ενώ ταυτόχρονα θα αυξηθούν τα έσοδα του δημοσίου.

iii. Πλήρης αναδιάρθρωση του Υπουργείου Οικονομικών τόσο στη λειτουργία όσο και στη στελέχωσή του.  Ορισμός υπευθύνων και υπολόγων διοικητικών στελεχών για τον προϋπολογισμό, την κοστολόγηση και τον απολογισμό του έργου.

iv. Επαναξιολόγηση από ανεξάρτητες επιτροπές της επάρκειας των μεσαίων και ανωτέρων στελεχών του Υπουργείου και μετάταξη όσων δεν κριθούν κατάλληλοι.

v. Δημιουργία ειδικού σώματος επιλέκτων επιθεωρητών.

vi. Ο χρηματισμός να χαρακτηρισθεί ως ειδικό αδίκημα με δημόσιο στιγματισμό.

Έλεγχος

Κράτος χωρίς έλεγχο δε νοείται.

α. Απαιτείται άμεσος συντονισμός και διοίκηση όλων των ελεγκτικών μηχανισμών ώστε να καλύπτονται όλες οι περιοχές ελέγχου χωρίς να γίνονται επικαλύψεις.

β. Το συντονιστικό όργανο με επικεφαλής ανώτατο δικαστή θα επιβάλει τις ποινές και όχι ο εκάστοτε υπουργός.

γ. Δημοσιοποίηση των ευρημάτων των ελέγχων των υπευθύνων και των ποινών που καταλογίστηκαν.

δ. Εισαγωγή του performance audit, δηλαδή του ελέγχου κατά πόσον υλοποιήθηκαν οι σκοποί ενός έργου ή μιας δραστηριότητας για την οποία δαπανήθηκαν χρήματα του Δημοσίου.

Καθώς η γη βιώνει τις ολοένα πιο δραματικές επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής και η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει θέσει στην πρώτη σειρά των πολιτικών της προτεραιοτήτων τον αποφασιστικό στόχο για μείωση των εκπομπών CO2 τουλάχιστον κατά 20% μέχρι το 2020, με εργαλεία την ανάπτυξη των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και την διεύρυνση των δυνατοτήτων για εξοικονόμηση ενέργειας, ολοένα περισσότερες χώρες σε ευρωπαϊκό έδαφος έχουν εξαγγείλει την πρόθεσή τους ή ήδη έχουν δρομολογήσει την εγκατάσταση νέων πυρηνικών αντιδραστήρων (Βουλγαρία, Λευκορωσία, Αλβανία, ΠΓΔΜ, Τουρκία), ενώ η συζήτηση ξεκίνησε και στην Ελλάδα, με εκπροσώπους της κυβέρνησης και δημόσια πρόσωπα να ζητούν να αποκτήσει και η χώρα μας πυρηνικό αντιδραστήρα. Τα ζητήματα που αφορούν την πυρηνική ενέργεια είχαν σταματήσει να συζητούνται στον ευρωπαϊκό διάλογο επί τουλάχιστον μία εικοσαετία μετά την καταστροφή του Τσέρνομπιλ. Οι κλιμακούμενες όμως επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής και η ανάγκη να βρεθούν ενεργειακοί πόροι που δεν συμβάλλουν στην αύξηση των εκπομπών CO2 στην ατμόσφαιρα, επανέφεραν στο προσκήνιο την πυρηνική ενέργεια, ως άμεση και δραστική λύση σε σύγκριση με τις ΑΠΕ. Στην υπόθεση της επαναφοράς της πυρηνικής ενέργειας εμπλέκεται η βιομηχανία και οι εθνικές οικονομίες μεγάλων κρατών της Ε.Ε.. Ωστόσο, η πυρηνική ενέργεια έχει ως επιλογή σοβαρές περιβαλλοντικές επιπτώσεις, καθώς η διαχείριση και κυρίως η ασφαλής απόθεση των πυρηνικών αποβλήτων εξακολουθεί να παραμένει ένα άλυτο πρόβλημα. Παράλληλα με την απόφαση για 20% ενέργεια από ΑΠΕ στην Ε.Ε. μέχρι το 2020, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει αποφανθεί με επίσημα κείμενα ότι η χρησιμοποίηση ή όχι της πυρηνικής ενέργειας αποτελεί επιλογή των κρατών μελών. Το ζήτημα της επανόδου της πυρηνικής ενέργειας ως κεντρικής επιλογής καταπολέμησης της κλιματικής αλλαγής προφανώς συγκρούεται με την απόφαση για 20% ΑΠΕ μέχρι το 2020, διότι φυσικά η πυρηνική ενέργεια δεν είναι ανανεώσιμη πηγή. Παράλληλα, η Ε.Ε., αναζητώντας αυτονομία ή έστω να ελαχιστοποιήσει την μονομερή εξάρτηση από το εισαγόμενο πετρέλαιο, έχει αποδυθεί σε αγώνα εξασφάλισης απρόσκοπτης ροής κυρίως φυσικού αερίου που είναι μια ενδιάμεση λύση για την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής, καθώς η χρήση του προκαλεί 25-30% λιγότερους ρύπους θερμοκηπίου. Οι εξελίξεις των αγωγών φυσικού αερίου, αλλά και οι πετρελαιαγωγοί που έρχονται στα ευρωπαϊκά εδάφη απασχολούν σε υψηλό βαθμό τις ευρωπαϊκές χώρες και οι τελικές επιλογές για την προμήθεια πετρελαίου και κυρίως φυσικού αερίου από χώρες όπως η Ρωσία και το Αζερμπαϊτζάν εμπλέκονται με μεγάλα γεωπολιτικά ζητήματα και τις κεντρικές επιλογές της Ε.Ε. στις διεθνείς της σχέσεις. Οι αντινομίες αυτές, που προκαλούν μια σκληρή σύγκρουση επιχειρηματικών και κρατικών συμφερόντων, αναδεικνύουν το μεγάλο κενό της απουσίας ενός ενιαίου πλαισίου πολιτικής για την ενέργεια στην Ε.Ε., καθώς με την υπάρχουσα κατάσταση δημιουργείται πρόσφορο έδαφος για εθνικούς ανταγωνισμούς στην παραγωγή ενέργειας, με αποτέλεσμα να χάνεται ο στόχος της καθαρής και ενάντια στην κλιματική αλλαγή ενέργειας Οι Δημοκρατικοί προτείνουμε: 1. Την ενοποίηση των ευρωπαϊκών πολιτικών για την ενέργεια, με την αναθεώρηση της συνθήκης EURATOM και την έκδοση σχετικής Οδηγίας που θα προβλέπει την δημιουργία ενός Ενιαίου Χώρου Ενέργειας, που θα εισάγει έναν μηχανισμό ενοποιημένης διαχείρισης όχι μόνο της παραγωγής αλλά και της ζήτησης, με ζητούμενο την σημαντική εξοικονόμηση στην Ε.Ε., την υλοποίηση του στόχου για 20% ενέργεια από ανανεώσιμες πηγές μέχρι το 2020 και την εκπλήρωση από τα κράτη μέλη των στόχων του Πρωτοκόλλου του Κιότο και των στόχων της πιθανής συνθήκης που ενδεχομένως θα διαδεχθεί το Κιότο. 2. Την ίδρυση Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Ενέργειας, η οποία θα εποπτεύει την εφαρμογή της εν λόγω Οδηγίας, θα επιβλέπει την εναρμόνιση της λειτουργίας του Ενιαίου Χώρου Ενέργειας με τις πολιτικές αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, θα παρακολουθεί με αξιόπιστο τρόπο την εξέλιξη των ενεργειακών δεικτών στην Ένωση και θα παρέχει τις κατάλληλες πληροφορίες και επιστημονικές συμβουλές στα κράτη μέλη, έτσι ώστε να συμβαδίζουν με τους στόχους του Ενιαίου Χώρου Ενέργειας.