Η προστασία του τοπίου και της πολιτιστικής κληρονομιάς αποτελούν ένα αναμφίβολα ελλειμματικό πεδίο των ευρωπαϊκών πολιτικών, σε αντίθεση με την προστασία και διαχείριση του φυσικού και του ανθρωπογενούς περιβάλλοντος (πχ ευρωπαϊκό κεκτημένο στην προστασία και διαχείριση του αστικού περιβάλλοντος), όπου το κοινοτικό κεκτημένο αποτελεί παγκόσμια πρωτοπορία. Όμως το άξιο να προστατευθεί τοπίο και τα μνημεία της πολιτιστικής κληρονομιάς συμπεριλαμβάνονται αδιαμφισβήτητα στο ανθρωπογενές περιβάλλον και συνεπώς, η επέκταση των προβλέψεων προστασίας και αειφόρου διαχείρισης στο τοπίο και την πολιτιστική κληρονομιά αποτελεί μια εκκρεμότητα της Ε.Ε. προς διευθέτηση.

Καθώς η γη βιώνει τις ολοένα πιο δραματικές επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής και η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει θέσει στην πρώτη σειρά των πολιτικών της προτεραιοτήτων τον αποφασιστικό στόχο για μείωση των εκπομπών CO2 τουλάχιστον κατά 20% μέχρι το 2020, με εργαλεία την ανάπτυξη των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και την διεύρυνση των δυνατοτήτων για εξοικονόμηση ενέργειας, ολοένα περισσότερες χώρες σε ευρωπαϊκό έδαφος έχουν εξαγγείλει την πρόθεσή τους ή ήδη έχουν δρομολογήσει την εγκατάσταση νέων πυρηνικών αντιδραστήρων (Βουλγαρία, Λευκορωσία, Αλβανία, ΠΓΔΜ, Τουρκία), ενώ η συζήτηση ξεκίνησε και στην Ελλάδα, με εκπροσώπους της κυβέρνησης και δημόσια πρόσωπα να ζητούν να αποκτήσει και η χώρα μας πυρηνικό αντιδραστήρα. Τα ζητήματα που αφορούν την πυρηνική ενέργεια είχαν σταματήσει να συζητούνται στον ευρωπαϊκό διάλογο επί τουλάχιστον μία εικοσαετία μετά την καταστροφή του Τσέρνομπιλ. Οι κλιμακούμενες όμως επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής και η ανάγκη να βρεθούν ενεργειακοί πόροι που δεν συμβάλλουν στην αύξηση των εκπομπών CO2 στην ατμόσφαιρα, επανέφεραν στο προσκήνιο την πυρηνική ενέργεια, ως άμεση και δραστική λύση σε σύγκριση με τις ΑΠΕ.