Η Βουλή των Ελλήνων, εκπληρώνοντας άλλη μια απαίτηση του μνημονίου, υπερψήφισε το ασφαλιστικό νομοσχέδιο, το οποίο είναι πλέον νόμος του κράτους. Με το νέο νόμο προσαρμόζονται στα ευρωπαϊκά κρατούντα τα όρια, οι προϋποθέσεις και τα ύψη των συντάξεων λαμβάνοντας υπ’ όψιν τις σημερινές συνθήκες όπως ο μέσος όρος ζωής και η σχέση εργαζομένων προς συνταξιούχους.
Εάν ο πολιτικός κόσμος -και ιδίως το ίδιο το ΠΑ.ΣΟ.Κ.- είχε τολμήσει το 2000 να δεχθεί τις προτάσεις Γιαννίτση δεν θα είχε χαθεί πολύτιμος χρόνος και δεν θα είχαν επιβαρυνθεί οι προϋπολογισμοί μιας 10ετίας με τα αντίστοιχα ποσά που απαιτήθηκαν για να καλυφθούν τα γιγαντιαία ελλείμματα των ταμείων, μέρος των οποίων προήλθαν από σκανδαλώδεις ρυθμίσεις συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων ισχυρών συντεχνιών.
Παραμένει, όμως, ζητούμενο η διαχείριση και η αξιοποίηση των αποθεματικών των ταμείων, καθώς επίσης και της περιουσίας τους. Στις προηγμένες ευρωπαϊκές χώρες τα διαθέσιμα των ταμείων αποτελούν πολύτιμα εργαλεία, τα οποία αξιοποιούνται στην κατεύθυνση της οικονομικής ανάπτυξης επενδυόμενα, με ιδιωτικοοικονομικούς και ανταγωνιστικούς όρους, σε αντίστοιχα προγράμματα, τα οποία με την σειρά τους δημιουργούν διανεμόμενο πλούτο προς τα μέλη των ταμείων. Αποτελούν κεφάλαια ,με τα οποία προωθείται η ανάπτυξη και όχι λεία κρατικοδίαιτων κομματικών στελεχών!
Ελπίζουμε ότι η κυβέρνηση θα αναζητήσει την διεθνή εμπειρία ώστε, επί τέλους, τα ταμεία να αποτελέσουν αιτία και μέσο οικονομικής ανάκαμψης και όχι νάρκη στα θεμέλια της ελληνικής οικονομίας!